Af en toe schoof er een schaduw voorbij

Foto: Tannhome (via Wikipedia)
Foto: Tannhome (via Wikipedia)

De vrouw tegen wie ik vroeger alleen ‘hoi’ zei, waarna ze ‘hoi’ terugzei, stuurde een bericht. Of ik wijn had? Ik heb altijd een fles wijn in de koelkast liggen, zelfs nu ik niet drink. Of misschien moet ik zeggen: juist nu ik niet drink. Toen ik dronk, was die fles meestal al leeg voordat zij aan liggen was toegekomen. Daarna schreef ze of ik een park in de buurt had. Ik heb geen park in de buurt, behalve Park Transwijk. Dat is overdag al geen leuke plek om te zijn, laat staan ’s avonds of ’s nachts. Ik heb de Veilinghaven in de buurt, schreef ze. Lees verder “Af en toe schoof er een schaduw voorbij”

Een bezorger van DHL haalt een lijk uit (de kofferbak van) zijn busje

Met dit weer hebben de honden er minder zin in. Ze sjokken over de kade. Ruiken plichtmatig aan een pluk gras. Tillen hun poot moeizaam op tegen een boom. De hondenuitlaatmensen dempen hun stemgeluid. Alleen de klussers zijn ongevoelig voor het weer. Bij de buren wordt geschilderd én bij mij wordt geschilderd. De schilders hebben veel te bespreken, wat ze op harde toon doen, anders komen ze niet boven het geluid van de twee radio’s uit. Ik heb al gezegd dat ik aan een roman bezig ben en aan een boek met korte verhalen, samen met een andere schrijver, en dat de scheppingsarbeid bij voorkeur in stilte moet plaatsvinden.

Lees verder “Een bezorger van DHL haalt een lijk uit (de kofferbak van) zijn busje”

Twee (niet-verstuurde) brieffragmenten

Beeld: Rijksmuseum
Beeld: Rijksmuseum

Daarnaast vergat ik je te vertellen over die ene keer dat ik een geslachtsziekte dacht te hebben. Drieëntwintig was ik, en net op vakantie geweest naar Denemarken. In een plaatsje genaamd Middelfart, ik kan het ook niet helpen, had ik kennis gemaakt met de lokale vamp die ik als wraak voor de Noormannen met mijn blanke sabel te lijf was gegaan: een veldslag waarbij die om Dorestad verbleekte. Lees verder “Twee (niet-verstuurde) brieffragmenten”

In memoriam Daan de Ligt

daan de ligt‘Zo, nu stop ik er echt mee.’ Dat zijn de laatste woorden van het laatste blogbericht dat Daan de Ligt plaatste. En inderdaad, Daan is ermee gestopt, met leven. Gisteren, op dezelfde dag als Toots Thielemans. Ik heb Daan niet ‘gekend’, in de ouderwetse zin van het woord. Ik las zijn gedichten via Facebook en de enkele keer dat ik hem sprak waren we schutterige vreemden, die elkaar beter kenden uit de digitale dan uit de offline wereld. Lees verder “In memoriam Daan de Ligt”

Tekst die in je hoofd blijft drijven. (On)geziene beelden.

Het voordeel van internet is, en blijft, dat je alles kunt lezen. Het nadeel van internet is, en blijft, dat je alles gaat lezen wat je tegenkomt – en je daarna niet meer precies herinnert waar je het hebt gezien, omdat je de link niet hebt opgeslagen. Daarom zit ik nu al maanden in mijn hoofd met een gedicht dat ik niet kan thuisbrengen: ‘Sensoren en antennes / wil ik op jou richten / om uit te vinden / in welke verhouding / jij staat tot mij.’ Lees verder “Tekst die in je hoofd blijft drijven. (On)geziene beelden.”

Als ge kweelt dan vaart de Wannes uit

‘als ik u zie, breken wolken in een ijlblauw wegenspoor / moeder haas hupt in het stoppelveld van appelsienenzon / engel zijt ge telkens als ge kweelt dan vaart de Wannes uit.’ Dat is het begin van ‘Rodica spreekt walvis’ uit de bundel Gedichten voor de kleine reus van Peter Holvoet-Hanssen. Het is een van de drie gedichten die ‘zijn gebaseerd op de leefwereld van Sara Verbraecken’, zeggen de aantekeningen achterin. Het filmpje hieronder laat, kort, kennis maken met deze jonge vrouw. Lees verder “Als ge kweelt dan vaart de Wannes uit”

Dagboekfragmenten

[20.8] ‘Je bent weer helemaal back in business, Ram! Vanmiddag bereikt de maan je sterrenbeeld, waarmee de beste dagen van de week aanbreken. Je zit vol energie en bent heel ambitieus. Stort je op je grootste doelen en dromen; je kunt alles voor elkaar krijgen wat je wilt.’ Dat zegt mijn horoscoop voor vandaag. Ik kijk naar buiten en zie dat het grijs is. Een helikopter draait al een minuut of vijf boven de kade, alsof hij het trauma niet kan vinden. Of misschien zoekt de piloot wel een mooie plek vlakbij mijn huis. Lees verder “Dagboekfragmenten”