Dichters uit de bundel in de Groene Amsterdammer

cropped-dubvoorplat.jpgIn De Groene Amsterdammer bespreekt Kila van der Starre Dichters uit de bundel en de recent verschenen bloemlezing van Ilja Leonard Pfeijffer, het boek met de lange titel. De hele tekst is te lezen in het papieren blad, op internet of via Blendle. Van der Starre komt tot deze positieve conclusie: ‘De selectiecriteria maken Dichters uit de bundel een originele bloemlezing met een unieke balans tussen klassiekers en populaire hedendaagse gedichten. Breukers en Mertens presenteren welke poëzie leeft.’

Die Goede Oude Sint

Geïnspireerd op een bericht van Joubert Pignon.

Het was vijf december, ongeveer half zeven in de avond. Op de kade reed een lelijk eendje. Ik was op weg naar huis. De chauffeur van het eendje drukte op de claxon. Het kon onmogelijk voor mij zijn, dus ik negeerde het signaal. Een paar seconden later werd er nog eens getoeterd. Ik keek toch maar op. In de auto zaten een Sinterklaas en een Piet die de vlag van Finland op zijn gezicht leek te hebben geschilderd. Ik zwaaide naar de Goedheiligman. Hij zwaaide terug, met dat typische bisschopshandje. Lees verder “Die Goede Oude Sint”

Dingen die je niet moet doen

lasttangoDingen die je niet moet doen als je een roman probeert te voltooien:

Novecento van Bernardo Bertolucci in de speler stoppen en beginnen te kijken. Waarom moest dat zo nodig? Oh ja, ik had gelezen dat ‘heel Hollywood’ woedend is over wat Bertolucci een jaar of wat geleden in College Tour tegen Twan Huys zei over de manier waarop hij Maria Schneider voor de beroemde boterscène in Last tango in Paris had eh… gefopt. Genaaid, zou je kunnen zeggen, maar dat is flauw. Ze was er vooraf niet van op de hoogte dat Marlon Brando haar zou beboteren, alvorens hij zou overgaan tot de (suggestie van) anale seks. Maar ik heb Last Tango in Paris niet, dus werd het Novecento. Ik hoef deze week ’s avonds nog maar drie van de meer dan vijf uur te kijken.

Lees verder “Dingen die je niet moet doen”

Between heaven and hell there’s always Hollywood

bartonfinkDe film Barton Fink van Joel en Ethan Coen zag ik in de bioscoop, ik vermoed in 1991. Gisteren keek ik voor de tweede keer. Wat me in 1991 een film over vermalen schrijversdromen leek – Barton Fink wordt door Hollywood opgenomen en langzaam vermalen, ongeveer zoals William Faulkner en John Fante en vele anderen in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw – leek me gisteren plotseling een studie over, oh God, ik ga dat echt opschrijven, artistieke integriteit en de botsing tussen leven en kunst – in een tijd van crisis. Het is dus een… actuele film, al zijn films over crisissituaties altijd wel, ten naaste bij, actueel. Lees verder “Between heaven and hell there’s always Hollywood”

Twee (niet-verstuurde) brieffragmenten

vleugelsbreukersOp de website van Uitgeverij Vleugels staat sinds gisteren meer informatie over de bibliofiele uitgave Twee (niet-verstuurde) brieffragmenten. De presentatie ervan is op 11 december, tijdens de Beurs voor Bijzondere Uitgevers in Paradiso in Amsterdam. Dit prachtig vormgegeven en van een fraai omslag voorziene werk, oplage 53 exemplaren, bij elkaar gehouden door een voor de cahier-steek gebruikt oranje draadje, kost €12,50. Op de website van de uitgeverij vindt u de bestelinformatie.

Heimwee naar een tijd die ik niet heb meegemaakt

Self Portrait 1988 by Robert Mapplethorpe 1946-1989Gisteren zag ik de documentaire ‘Look at the pictures’, over Robert Mapplethorpe. De film begint begint met beelden van een fulminerende senator die de foto’s van de dan net overleden kunstenaars viezigheid vindt. Hij wil een tentoonstelling verbieden, want het museum waarin dat zou moeten gebeuren wordt door de staat gesteund – en de staat mag zich niet committeren aan dit soort Schund. Ook in Nederland waakt de staat. De (prachtige) documentaire mag alleen tussen 10 uur ’s avonds en 6 uur ’s ochtends worden bekeken. Anders krijgen kinderen deze beelden misschien onder hun kwetsbare ogen. Lees verder “Heimwee naar een tijd die ik niet heb meegemaakt”

Het vreemdste dat ik in de omgang met dichters heb meegemaakt

parnassusHet vreemdste dat ik in de omgang met dichters, een merkwaardige bevolkingsgroep, heb meegemaakt is het volgende.

Als redacteur van een poëziereeks kwam ik in contact met een productieve, zeg maar manisch-productieve dichter, die zijn oeuvre uitbouwde met een snelheid die Simon Vestdijk in de schaduw stelde. Simon Vestdijk én Georges Simenon. Elke dag schreef hij minimaal één gedicht, vaak meer, lange gedichten, bladzijden lang, en die gedichten werden samengebracht in dikke dichtbundels. Dichtbundels die in zandkleurige mappen werden opgeslagen. Twee van die mappen stuurde hij me toe. Lees verder “Het vreemdste dat ik in de omgang met dichters heb meegemaakt”