De e-jeugd van 79-80 – #metoo in Leveroy

Op Facebook staat een filmpje van de e-jeugd van voetbalclub S.V. Leveroy uit het jaar 1979-1980. Het is een grappig ding, – alles opgenomen op het toen nieuwe en nu weer oude voetbalveld van het dorp, tegen de achtergrond van de kerk die er nog steeds staat. Je zou er weemoedig van worden. Ik werd er in elk geval even weemoedig van. Ik herinner me mijn eigen zinloze jaren bij de jeugd nog goed. Die mooie rode shirtje met die witte biezen. De gang van de kleedkamers via de hoofdingang het veld op. Het geluid van kicksen op tegels. Tijdens het kijken had ik wel even een hela-moment. Lees verder

Advertenties

In de metro (12)

In de metro zit een zuster. Ze draagt een blauw kleed en een wit-en-blauwe kap. Ik sta naast haar en probeer haar te bekijken. Net toen ze binnen kwam, wilde ik gaan zitten, maar iets in mij gaat niet zitten als een zuster moet staan. Ze lachte naar me toen ik haar de plaats wees. Ze heeft een glimlach op haar gezicht die bij andere mensen irritant zou zijn. Lees verder

Fragment uit Cathedral

Gisteren was ik voor het eerst bij een Engelstalige leesclub. Iedereen had een keuze uit de verhalen van Raymond Carver gelezen, waaronder het overbekende ‘Cathedral’. Het gesprek over het werk en over de schrijver was een oefening in nederigheid voor iemand die, zoals ik, is opgevoed met het idee dat het kunstwerk een zekere mate van autonomie bezit; de persoon van de kunstenaar is niet onbelangrijk, maar het oordeel erover staat de perceptie van het werk niet in de weg. Welnu. Ergens is er door sommige mensen een bocht genomen en die bocht heb ik gemist. De eindconclusie van bijna iedereen die ik gisteren sprak, was dat Carver een lul was en is en dat zijn werk daarom niet kan deugen. Het is cheesy. Daar zat ik, met mijn opvattingen over stijl, verhaal, literaire verbeelding, the works. Toen Carver voldoende behandeld was, werden Woody Allen en Roman Polanski nog even door de modder gehaald. Andere voorbeelden, ik weet het; ondertussen probeer ik Carver te lezen zonder aan een gewelddadige, altijd dronken, zijn gezin ontwrichtende lulhannes te denken. Een van de deelnemers zei dat Carver iemand was van de 20e eeuw, iemand die we niet meer kunnen begrijpen.  Lees verder

Fragment uit Identity

Identity, in het Nederlands: Identiteit van Milan Kundera is een van zijn ‘Franse’ romans, geschreven na zijn vertrek uit Tsjecho-Slowakije in het Frans en daarmee ook het werk van de rijpere meester die hij toen was. Het gekke is: in de jaren tachtig vond ik Kundera helemaal niet bijzonder. Nu, ik ben iets ouder, heb ik hem ‘herontdekt’, of voor het eerst ontdekt. Het lijkt wel of ik zijn werk dit jaar voor het eerst ‘zie’. Misschien is Identiteit niet zijn beste boek, maar het is wel een erg goed boek. Het is een overgangsboek van zijn vroegere, complexe romans naar de laatste romans die hij schreef, de korte bijna essayistische teksten die hij nog roman noemde. Waarover later meer. Het gekke is: Kundera won nooit de Nobelprijs en waarschijnlijk zal dat bij zijn leven niet meer gebeuren. En dat is jammer.  Lees verder

De eenzaamheid van Louis van Gaal

Louis van Gaal is een van de eenzaamste mensen op aarde. Niemand begrijpt hem helemaal, ook al doet hij nu al bijna 67 jaar zijn best om ons uit te leggen hoe het zit. Zelfs God krijgt niet helemaal de vinger achter de mens Van Gaal en zag hem uit zijn invloedssfeer verdwijnen. Toen Hij in 1994 de eerste echtgenote van de trainer tot zich nam, keerde de toenmalige trainer van AJAX zich af van het Roomse geloof waarin hij was opgevoed: ‘Op dat moment verloor ik mijn geloof. Ik voelde sterk aan dat ik met God niets meer te doen wilde hebben, omdat hij dit liet gebeuren. Als er een God is, moet hij de mensen respecteren!’ Van Gaal voelde zich niet gerespecteerd door God en sneed de banden door. Het is de omgekeerde wereld, de wereld van iemand die een eiland is of alleen op een eiland kan gedijen. Lees verder

Fragment uit De morgen loeit weer aan

Het is op dit moment 35 graden in de schaduw in Praag. De betonnen platen waarvan de flat is gemaakt, kunnen niet meer hitte absorberen en stralen haar daarom uit. Onder mij zit iemand al uren op een Afrikaanse trommel te slaan. Hopelijk krijgt hij of zij binnenkort les. Vanochtend wandelde ik door het nabijgelegen park. Nu zit ik op het balkon en lees De morgen loeit weer aan, de korte roman van Tip Marugg. Net als The end of the affair heb ik dit boek zeker al acht of negen keer gelezen. Naar sommige boeken keer je, altijd, terug. En het is een toepasselijke titel, op dit moment. Een fragment, de openingsalinea’s van hoofdstuk 7: Lees verder

Fragment uit The Prague orgy

Wat is dat nou voor een roman, The Prague orgy van Philip Roth? Ik heb geen idee. Net zoals alle boeken van Roth bevat het een hoeveelheid verhalen, alsof de auteur er geen genoeg van krijgt om die te vertellen. Hij zit naast je en zegt, jullie hebben allebei de laatste slok van het laatste glas leeggedronken en staan op het punt om de kroeg te verlaten, je kijkt er eerlijk gezegd een beetje naar uit, hij zegt, dus, Ik zal je vertellen over die keer dat ik in Praag was. En dan zijn jullie weer minstens 100 bladzijdes verder, voordat er aan naar huis gaan kan worden gedacht. Ondertussen heb je verhalen gehoord waarvan je het bestaan niet wist en die de auteur om zich heenstrooit alsof het pepernoten zijn. Lees verder