Fragment uit: Brief an den Vater

Brief an den Vater is de brief die Franz Kafka wel schreef, maar nooit verstuurde. In een bladzijde of tachtig legt hij de verhouding tussen zijn vader Hermann en hemzelf in bijna allemaal citeerbare zinnen vast. Kafka geeft een psychologisch portret en een samenvatting van zijn schrijverschap: alle thema’s die hij in zijn verhalen en romans uitwerkte, zitten erin. Je leest de biecht van iemand die bij Freud op de divan had kunnen liggen, als hij Freud persoonlijk had gekend. Een fragment: Lees verder

Advertenties

Fragment uit De polyglotte geliefden

Volgens de uitgever is De polyglotte geliefden van Lina Wolff ‘een buitengewoon originele, prikkelende verkenning van machtsverhoudingen, van de male gaze, en van de manipulatieve eigenschappen van de literatuur.’ Dat is allemaal misschien waar, maar ik vond het eigenlijk gewoon een erg goed boek, eindelijk eens een boek over ‘deze tijd’ dat dwingend is geschreven en heel goed verteld; je wordt er iets wijzer van en je blijft, aan het eind, met lege handen staan. Je kunt er iets mee, met het boek, zonder dat het per se hoeft. Het is een ideaal boek om met huid en haar te lezen. Een fragment: Lees verder

Fragment uit De dokter en het lichte meisje

De dokter en het lichte meisje verscheen in 1951. Ik herlas het boek onlangs, in een door De Bezige Bij in 1967 uitgegeven zestiende druk. Gek genoeg herinnerde ik me weinig van het boek; en ik was er van onder de indruk alsof het een eerste lezing betrof. Het begint meteen al goed: de openingsalinea:

Op die herfstavond, enkele jaren na mijn artsexamen, zat de lange dikke met twee bijna afgestudeerde collega’s op het spaarzaam verlichte caféterras. Ik kwam aanlopen van de brug, en zij zagen me niet. Voor hen stonden drie geleegde bierglazen. Zij hadden zich warm gepraat en zouden dadelijk wel opstappen. Toen ik na enige aarzeling doorliep, was het mij te moede alsof er iets veranderd was, alsof er een ommekeer had plaatsgehad, die mij nog veel te doen zou geven. Deze verandering voltrok, zich binnen in mij, en zij mij niet zagen, niet in staat waren mij terug te roepen, was als een bezegeling daarvan. Vaak lijkt het zo weinig. Men beleeft het op straat, op een regenmiddag, wanneer een druppel iets te hoog en te zilverig terugspat van het asfalt. Daar rijdt een auto, niet eens door een plas, en van de vluchtheuvel springt een dame en holt een zijstraat in, als zag zij over de tramrails de baarlijke duivel aanrollen. Of er verdwijnt een vogel klapwiekend achter een 18de eeuwse daklijst. En dan ineens is het zo ver. Men is anders. Men wordt opgetild en ergens neergezet. Men voelt zich verlaten, en niet verlaten. Men peinst, over niets, of zo goed als niets. Menselijke aangezichten hebben allemaal die nauwelijks beledigende vraag in zich: ‘Wat doe je daar? O, ik zie het al, je staat daar; je denkt, dat ze je opgetild hebben, misschien is dat toch niet helemaal juist.’ Tot de werkelijkheid teruggebracht loopt men verder, en men vergeet het weer. Maar die druppel en die vluchtheuvel en die dame en die vogel komen altijd terug, in de gedaante die hen past.

Fragment uit Extaze

Extaze van Louis Couperus is een mooi boek, een klein meesterwerk, honderd bladzijden een inkijk in de menselijke ziel, hoe lang kan ik deze cliché-machine nog op gang houden? Lees de roman. Hij is op DBNL te vinden, maar op papier werkt het ook erg goed. Er is een versie beschikbaar in de oude spelling en een versie in een aangepaste spelling (in het verzamelde werk dat ooit bij Van Oorschot verscheen). In beide versies blijft het verhaal recht overeind staan. Leve Louis. Lees verder

Fragment uit Het huis van de drenkelingen

Het huis van de drenkelingen is een met enige moeite tot een boek van 144 opgeblazen novelle van Guillermo Rosales. Een wat moeilijke man, een schizofreen, die leefde van 1946 tot 1993, het jaar waarin hij er na veel leed en ellende een eind aan maakte. De novelle speelt zich af in een opvanghuis voor geestelijk ontspoorden in Miama, de meesten net als Rosales van Cubaanse afkomst. Mooi wordt het nergens. Toch weet Rosales in al zijn gekte een helderheid te bewerkstelligen die tot het eind door alles heenkijkt. Als je zo kunt schrijven, heb je het sowieso niet gemakkelijk. Het huis van de drenkelingen deed me denken aan Villa des Roses van Willem Elsschot, maar dan in het schizofreen. Lees verder

‘Siberian’, een gedicht van Jill Osier

Siberian

On the day they killed the last caribou,
I was in love—and I did not know
caribou or cities or the needs of either.

I did not know scilla, and did not know a new love
would be hired to trim the grass around it. The blue flowers
came up through the grass like the grass remembering.

This new love and I, we drove once between cities of snow,
and through the trees I could see a herd moving,
matching us, pulling away.

Bron: website van de Acedemy of American Poets

Fragment uit De tuin van de familie Finzi-Contini

Uit: De tuin van de familie Finzi-Contini, vertaald door Jan van der Haar, De Bezige Bij, 2015, met een voorwoord van Bas Heijne: een van de boeken die je kunt blijven herlezen. Bassani schrijft over gebeurtenissen die weemoed oproepen, zonder dat hij direct weemoedig wordt, of de grens naar de sentimentaliteit oversteekt. Zijn melancholie zit tussen de dingen, in de gebeurtenissen, – ze kleeft aan de mensen. En ze is onderdeel van de geschiedenis die mensen vermorzelt maar verhalen niet kapot kan maken. Lees verder