Voor de verre prinses – verschijnt binnenkort

Binnenkort verschijnt mijn kleine brievenboek Voor de verre prinses bij Uitgeverij Prominent. Voor het ongebruikelijke bedrag van €12,15 is het dan het uwe. In 84 bladzijden beschrijf ik een grote liefde en geef ik een introductie op de Nederlandstalige poëzie. Een boek voor lezers en verliefden. Meer gegevens vindt u op de website van de uitgeverij. Wim Hazeu schreef een mooie flaptekst: Lees verder

Voor de verre prinses – gratis PDF

Voor de verre prinses bestaat uit veertien liefdesbrieven over en naar aanleiding van evenveel Nederlandstalige gedichten. Chrétien Breukers beschrijft (op verzoek van zijn geliefde) gedichten die hem een leven lang zijn bijgebleven, wat die gedichten voor hem betekenen en wat voor hem het verband is tussen poëzie, leven en liefde. Persoonlijke notities die samen een korte geschiedenis van de Nederlandstalige poëzie vormen. U kunt de reeks lezen op de blog van Laurens Jz. Coster en u kunt de gehele cyclus downloaden in een pdf. © teksten: Chrétien Breukers | Laurens Jz. Coster. De pdf-versie is vormgegeven door Studio Het Mes.

Nieuwe bundel: De zomer haalt nog één keer uit

Begin volgend jaar verschijnt mijn nieuwe dichtbundel bij uitgeverij Marmer. Titel: De zomer haalt nog een keer uit. Dit is het slotgedicht van het (min of meer) definitieve manuscript, dat ik vanochtend opstuurde naar uitgever en redacteur.

Wie?

Wie zal de haat het eerste hebben weggekrabd?
Wie heeft het hart dat soms nog bloedt of ruist?

Ik herinner me de kerk. In Lombok en in Deventer.
Twee donkere aanwezigheden die de tijd
verdeelden tussen jou en mij en jou.
Ik herinner me de slagen, af en aan.

Soms denk ik aan je bed. De lakens nat,
je lichaam als een duracellkonijn op hol geslagen
en je adem als je adem in mijn oor.

Een dreinend kind, beneden aan de kade.
De spreeuwenwolk, opzichtig, overdreven en te mooi.

© Chrétien Breukers

Zuurvlees – zoervleis in NederLeest

Het is vandaag Dierendag. Daarom hieronder het verhaal ‘Zuurvlees – zoervlies’, dat binnenkort te lezen is in de Limburge editie van de verhalenbundel Nederland leest. De bundel is in Limburg gratis af te halen door mensen die én een bibliotheekabonnement hebben en in november in de buurt van een van de vele Limburgse bibliotheken zijn. Het verhaal staat ook in Een zoon van Limburg, waarvan binnenkort een derde druk verschijnt.

Proust is beroemd om het madeleinekoekje, waar we zijn nogal omvangrijke romancyclus À la recherche du temps perdu aan te danken hebben. Gerrit Komrij had in het verre Portugal, waar hij woonde, soms trek in een haring of in rookworst van de HEMA. Was hij terug in het vaderland, dan nam hij deze etenswaren tot zich, stiekem schrokkend in een portiek.

Ik woon in Utrecht en heb heel vaak, meestal om elf uur ’s avonds, ergens in het begin van de week, ineens een alles verscheurende zin in zuurvlees (zoervleis), een Limburgse variant op de stoofpot, meestal gegeten met zelfgemaakte frites en zelfgemaakte mayonaise (en soms met appelmoes), die ik, om die tijd, in mijn woonplaats, nergens kan krijgen. Lees verder

Een zoon van Limburg op TV

‘Maar wat is een Limburger? Ik denk dat Chrétien Breukers daar pas is achtergekomen toen hij Een zoon van Limburg aan het schrijven was. Toen hij zich bij voorbeeld herinnerde dat je in je nekvel werd gegrepen als je het Limburgse volkslied niet meezong. Maar ook toen hij zich realiseerde dat hij, die de provinciegrens lang geleden overstak, nog steeds een Limburger is.’ Dat schrijft Wim Brands op de nieuwspagina van VPRO BOEKEN. Op diezelfde pagina is het tv-interview dat Brands met Boudewijn van Houten en mij maakte en dat op 20 april is uitgezonden, te zien. Kijken kan ook via Uitzending Gemist.

Een zoon van Limburg – Prozadebuut Chrétien Breukers

Chrétien Breukers is geboren in Leveroy, als oudste zoon van Christ Breukers en Gré Breukers-Peeters. Zijn ouders dreven een kruidenierswinkel aan de Deckersstraat nummer 4, schuin tegenover de Mariakapel, die sinds 2011 weer in de oude luister is hersteld. De oudoom van Breukers, die onderwijzer was, bedacht voor deze kapel een spreuk: ‘Als gij dezen weg passeert / Toon dat gij Maria eert’.

Leveroy was (en is) een dorp waar ongeveer duizend mensen wonen. Behalve twee andere kruideniers woonden er voornamelijk boeren en kleine ambachtslieden, naast de onvermijdelijke hoofdonderwijzer, kapelaan en pastoor. Leveroy was te klein voor een eigen notaris en dokter. De voetbalclub, de fanfare en de schutterij waren belangrijke pijlers onder het sociale leven.

In Een zoon van Limburg, vertelt Chrétien Breukers over de impact van zijn geboorteplaats Leveroy op zijn leven buiten Limburg, dat nu al langer duurt dan dat binnen de provinciegrenzen. Pas nadat Breukers zijn geboorteplaats Leveroy verliet, werd hij zich bewust van zijn condition limburgeois, en net als Nederlanders die naar een ver land emigreerden voelt hij zich nu soms Limburgser dan in zijn jeugd.

Zijn geboorteplaats Leveroy en Limburg zijn de bron waar hij altijd uit is blijven putten, een bron die zijn eigen writer’s goldmine is. Of, in de woorden van Breukers zelf: ‘Tot mijn ontzetting schreef ik: Ja, ik wil een Limburgse schrijver zijn.’

Een zoon van Limburg, Uitgeverij Marmer, 2014, 288 blz., € 19,95

Recensies

‘Een prachtig boek.’ Maarten Moll in Het Parool 

 ‘Vooral die laatste dilemma’s heeft Breukers, zijn pen is als een riek, prachtig op papier gekregen. (…) Daarna wordt het nog mooier. Schrijnender, aangrijpender, ontroerender. ****’ Joep van Ruiten Leeuwarder Courant/Dagblad van het Noorden

‘Gefascineerd gelezen (…) Aanstekelijk boek (…) Over zijn leesgeschiedenis, over zijn liefde voor en zijn kennis over poëzie, over schrijven, over lezen, dat maakt dit boek voor mij echt meer dan mooi.’ Arie Storm in De Tros Nieuwsshow

Een zoon van Limburg, scherp en sentimenteel tegelijkertijd, zoals de liefde voor Limburg voelt’ An Olaerts De Standaard

‘Ruim drie decennia duurde het voor hij de Limburger in zichzelf durfde vrij te laten. Het resultaat mag er wezen. Een zoon van Limburg is een verslag over zelfacceptatie, zuiver en grondig.’ Daniëlle Serdijn, de Volkskrant

‘Ik hoop ook dat Breukers doorgaat met dit soort boeken te schrijven, geen romans, maar verzamelingen lange blogs. (…) juist dat chaotische is de structuur, hijzelf is de rode draad. Ik hoop dat we elk jaar zo’n boek krijgen.’ Coen Peppelenbos, Tzum

Toespraak Ralf Mohren in Boekhandel Wim Krings, 27 maart 2014

Bij de boekpresentatie van Een zoon van Limburg 27 maart 2014 te Sittard

Chrétien Breukers zag ik voor het eerst in café Maria in Utrecht. In een opwelling had ik besloten om ’s ochtends van mijn woonplaats Eindhoven naar Utrecht te gaan om de Sittardse muzikant Skinnie te zien. Ik volgde hem en de rest van de Limburgse band Herberg de Troost voor wat eens een boek moest worden.

Er waren geen of nauwelijks betalende bezoekers. Toch zei Skinnie toen we buiten stonden te roken en naar de langslopende vrouwen keken:

‘Ik heb zin om te spelen.’

Na een paar nummers verdubbelde het publiek, want Chrétien kwam het café binnen. Hij ging zitten, bestelde een trappist en samen luisterden we naar Skinnie die ons, helemaal in Holland,  een privéconcert gaf.

Veel zeiden we niet en dat hoefde ook niet.

Een paar maanden later zag ik hem – weer in Utrecht – bij de oversteek naar de Damstraat. Hij met de fiets. Ik te voet. Ik herkende hem, maar wist niet wat te zeggen en zei dus niks.

Om een dag later veilig vanachter mijn computer een berichtje naar hem te sturen:

‘Hé, zag ik jou gisteren niet in Utrecht, bij de Damstraat?’

Limburgser dan dat krijg je het niet. Lees verder