In de metro (8)

In de metro zit een vrouw met een handtas op schoot. Vroeger was dat heel gewoon. Vrouw. Handtas. Schoot. Tegenwoordig zie je dat minder. De vrouw is niet oud, integendeel, ik schat dat ze een jaar of veertig is. Ze is niet het type vrouw dat je meteen voor je ziet met een handtas op schoot. Haar jurk past zich aan aan de tas en toch ziet ze er niet gedateerd uit. Ze heeft haar haren achterover gekamd en draagt een staartje. Dat is weer jonger dan die jurk en die handtas. Haar neus is Grieks. Toch vind ik die neus wel mooi. Ik zou er in willen bijten. Hoe zou je zoiets moeten vragen? Pardon, mevrouw, mag ik heel even, ik zal het zachtjes doen, in uw neus bijten? Als het mag, bijt je toch net iets te hard door, je proeft de huid, de geur van de neus als geheel is prettig, zout, je bent je tijdens het bijten over-bewust van alles wat die ene beet inhoudt. Je bijt in het leven zelf, het leven dat wordt beschermd door de neus. Lees verder

Advertenties

In de metro (5)

In de metro wordt gelezen. Ik denk dat dat voornamelijk komt omdat er in de metro geen wifi is, maar toch. Heel vroeger hielden mensen de krant voor zich in de metro. Als een schild. Nu bladeren ze hooguit de Metro door en keren dan terug naar hun boek, de blik omlaag gericht. Geconcentreerd. Niet alle verval is per se slecht. Lees verder

Jaroslav Rudiš: Het volk boven

Over: Het volk boven,  Jaroslav Rudiš, vertaald uit het Tsjechisch door Edgar de Bruin, Nobelman, 2017

Hoe spreekt iemand die uit het ‘gewone’ volk afkomstig is en zich, met moeite, door het leven worstelt. Ik weet het niet. De Tsjechische schrijver Jaroslav Rudiš doet in zijn boek Národní třída, onlangs vertaald als Het volk boven, een poging om die taal te benaderen. In deze korte roman horen we het verhaal van Vandam, genoemd naar de Belgische acteur Jean-Claude Van Damme. Het is een verhaal vol ontworteling, hang naar het verleden, onvrede over het heden, geweld (Vandam slaat er nogal snel op los) en liefde die zich niet kan uiten. Lees verder

Ongelovig katholiek (6) – Goede Vrijdag

Weblog van Chrétien Breukers

Op de lagere school gingen we klassikaal ter kerke op Witte Donderdag en, vooral, op Goede Vrijdag. De hele school, onder leiding van het licht-bigotte schoolhoofd.

Tijdens de mis op de vrijdag was onze pastoor, Nijhoff, in staat om zijn aangeboren theaterneigingen ten volle te ontplooien. Hij riep de manier waarop Jezus naar de executieplek werd geleid op in bronzen bewoordingen. Er vielen klappen, letterlijk, althans, wij voelden hoe de karwats van die nare sadisten, die Romeinen, op ons neerkwam.

De kruisiging werd kracht bijgezet met vuistslagen op het altaar; voor elke spijker één. Je voelde hoe je vlees open spleet, botten werden versplinterd, je proefde het bloed in je mond. Of was het azijn, de vloeistof die weer andere ellendelingen Hem te drinken gaven? Het  ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?’ joeg de laatste geloofsijver (en, paradoxelerwijs, alle geloofstwijfel) uit ons weg. Daar, tussen…

View original post 243 woorden meer

Menno Wigman (1966-2018)

Menno Wigman ontmoette ik voor het eerst tijdens de Beurs voor Kleine Uitgevers in 1987. Ik kan me nu bijna niet meer voorstellen dat het ooit 1987 is geweest en toch weet ik uit dat jaar (en uit de periode 1983-1995) soms nog meer dan uit de periode die in 1995 begon en zich nu langzaam naar een einde sleept. Samen met Rob van Erkelens stond ik op die beurs het blad Tristan te verkopen, een literair tijdsschrift (geen spelfout). Menno had een stand voor zijn blad Nachtschade – iedereen was bezig met het maken van blaadjes, het typen van stukken voor blaadjes, het rondbrengen van blaadjes, het verkopen van blaadjes, het ten grave dragen van blaadjes, om vervolgens nieuwe blaadjes op te richten – het was een dynamische én landerige tijd, New Wave was de muziek en als er al werd gedanst, keek iedereen naar beneden tijdens het dansen (‘kwartjes zoeken’). Lees verder

Woody Allen: trial by media

De beschuldigingen van Dylan Farrow aan het adres van haar voormalige stiefvader Woody Allen zijn ooit onderzocht, en van tafel geveegd. Lang geleden. De controverse bleef altijd een beetje boven de regisseur hangen. Nu, in de nasleep van #metoo, heeft Farrow de beschuldigingen herhaald. Een nieuw onderzoek komt er niet. De ‘veroordeling’ van Allen verloopt via de media en daarom maakt hij geen schijn van kans, minder in elk geval dan toen de aantijgingen zijn onderzocht. Iedereen in ‘de filmwereld’ laat hem vallen. De schrijver, comedian, regisseur en scriptschrijver die zijn hele oeuvre rond een getroebleerde seksualiteit componeerde, ik bedoel, het was geen geheim dat hij op zijn minst een randje had, wordt aan het eind van zijn carrière aan de schandpaal genageld voor een thematiek die zijn hele carrière bepaalde. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Ik weet niet of dit ‘terecht’ is, of onterecht. Mochten de beschuldigingen waar zijn, dan moet hij worden veroordeeld, maar ik weet niet of die beschuldigingen waar zijn en zoals het nu loopt, zal niemand ooit weten of de beschuldigingen waar zijn; het wordt een zaak van geloof: spreekt Farrow de waarheid, of Allen? Geloof is een slechte raadgever in dit soort zaken.  Ik weet wel dat ik de morele superioriteit van Hollywoodacteurs bijna niet kan verdragen. Het goede nieuws bij dit alles: geen Colin Firth meer in de films van Woody Allen, als er nog films van Woody Allen uitkomen.

Zie: The Guardian.

ik kan nu niet praten (ik sta in het paleis)

Rob van Essen maakte kennis met Praag.

reddend zwemmen

praag 1 uitzicht vanaf burcht

1

Je mag niet klagen over de drukte in Praag als je daar zelf drie dagen lang een lichaam aan toevoegt – maar leeg is het er niet. Trage rijen bewegen zich door de smalle straten van de oude stad, over de Karelsbrug, omhoog naar de Burcht, en weer terug, alsof een filmmaatschappij bezig is met een opname waarvoor duizenden figuranten in vrijetijdskleding zijn opgeroepen, uit alle delen van de wereld. En ze hoeven weinig te doen, alleen maar een beetje rondkijken en zo nu en dan een trdelník kopen, een verondersteld traditioneel broodgerecht waarvan de stalletjes een zelfde weezoete geur verspreiden als de Nutella-winkels in Amsterdam. Qua drukte is Praag Amsterdam-over-een-paar-jaar. Maar kijk, ook dat is slechts schijnbaar. In de oude stad slaan we vanuit de beklemmende drukt een zijstraatje in naar een café dat ooit gefrequenteerd werd door Kafka en Max Brod en anderen uit diezelfde literaire kring…

View original post 2.172 woorden meer