ik kan nu niet praten (ik sta in het paleis)

Rob van Essen maakte kennis met Praag.

reddend zwemmen

praag 1 uitzicht vanaf burcht

1

Je mag niet klagen over de drukte in Praag als je daar zelf drie dagen lang een lichaam aan toevoegt – maar leeg is het er niet. Trage rijen bewegen zich door de smalle straten van de oude stad, over de Karelsbrug, omhoog naar de Burcht, en weer terug, alsof een filmmaatschappij bezig is met een opname waarvoor duizenden figuranten in vrijetijdskleding zijn opgeroepen, uit alle delen van de wereld. En ze hoeven weinig te doen, alleen maar een beetje rondkijken en zo nu en dan een trdelník kopen, een verondersteld traditioneel broodgerecht waarvan de stalletjes een zelfde weezoete geur verspreiden als de Nutella-winkels in Amsterdam. Qua drukte is Praag Amsterdam-over-een-paar-jaar. Maar kijk, ook dat is slechts schijnbaar. In de oude stad slaan we vanuit de beklemmende drukt een zijstraatje in naar een café dat ooit gefrequenteerd werd door Kafka en Max Brod en anderen uit diezelfde literaire kring…

View original post 2.172 woorden meer

Advertenties

Tomáš Rosický in het bijna-donker

Foto: Wikipedia

Op 4 oktober is hij  37 geworden en hij speelt nog, of weer, na een verloren laatste seizoen bij Arsenal. Tomáš Rosický kwam gisteren pas in de tweede helft in het veld voor Sparta Praha. Toen hij aantrad veranderde er iets. Tot zijn komst was het ondanks de fijne sfeer in het stadion een matige wedstrijd. De spelers liepen de hele tijd op een kluitje, hieven buitenspel op als dat helemaal niet hoefde en waren vooral goed in onzuivere passes.

Rosiký maakte daar in zijn eentje een einde aan. Hij liep op het middenveld en gaf de ene fijne bal na de andere, achteloos, alsof hij alleen maar even wilde voordoen hoe het wél moest. Soms omspeelde hij iemand of zette hij een verdediger van Plzeň voor schut. Die lieten dat overigens niet ongestraft passeren, Rosický kreeg de ene schop na de andere. Een beetje eerbied voor voetbalgeschiedenis hebben ze niet in de stad waar de pils is uitgevonden. Zijn acties hadden het karakter van een wuivend korenveld, of van een hert in het bos, in de winter. Totale harmonie. Nadagen-voetbal. Bezonken meesterschap.

De zon was net ondergegaan en de lampen in het stadion flikkerden als sterren die bijna vallen en nog even zo veel mogelijk licht afgeven. Ik voelde de aandrang om even te huilen en om Rosický vervolgens ten huwelijk te vragen. En ik voelde het verlangen om ooit, al was het maar één keer, zo te kunnen voetballen. Om één keer te voelen dat het geen moeite kost. Om de kunst meester te zijn. Uiteindelijk verloor Sparta met 1-0 van Viktoria Plzeň en het was niet eens onterecht. Maar Tomáš Rosický in het bijna donker: dat neemt niemand me meer af.

Huizen met een muis erin

Ik wilde opstaan voor een mevrouw in lijn 9. Het was erg druk en ik probeer soms galant zijn. Mevrouw is misschien het verkeerde woord. Ze was iets ouder dan ik, een jaar of 55, ik had haar in mijn enige oogopslag per ongeluk iets ouder geschat. Haar blauwe mantelpak was een klein beetje gekreukeld en er stond een knoop van haar bloes open, de een-na-onderste. Resoluut weigerde ze mijn plek. Ze zei iets met ‘jen pořád sedni erin en sinds kort weet ik dat dat ‘blijf maar zitten’ betekent. Ze lachte naar me en ik lachte terug. Een schalks lachje had ze, echt een lachje om dat woord weer eens voor tevoorschijn te halen. Plotseling vroeg ik me af waarom die knoop open stond en waar die vouwen in haar kleding vandaan kwamen.
Lees verder

De Japanner en de varkenspoot

Er bestaat een Japanse reisgids waarin U Medvídků wordt aangeraden. Het hotel én het restaurant. Elke keer als ik in de gelagkamer zit, zijn er daarom ook Japanners. Met een gids in de hand. Die ze lezen terwijl ze daar zitten, waarschijnlijk om erachter te komen wáár ze zijn beland. Je ziet aan hun gezichten dat het vertaalmoment – ergens tussen hun hoog-esthetische en culinair verfijnde land en Praag zijn ze verloren gelopen – nog moet komen. De authenticiteit waarin ze terecht zijn gekomen is verwarrend en met geen Japans woord te bevechten. Lees verder

Ronaldo – het koningsoffer

Het is anders dan toen, maar het is nog steeds: Ronaldo!

Weblog van Chrétien Breukers

UEFA European Football ChampionshipMensen die niet van de voetballer Cristiano Ronaldo houden, dat zijn helaas geen mensen. Dat zijn gevoelloze houten klazen die per ongeluk een omhulsel van vlees en wat aders vol restbloed hebben gekregen. Verwijten over ijdelheid of zelfs narcisme zijn onzinnig. Je gaat de regen ook niet kwalijk nemen dat hij nat is. Ronaldo denkt maar aan één ding – en daarin verschilt hij van bijna alle andere mannen. Andere mannen willen namelijk een ander ding en daarom zijn zij geen Ronaldo.

View original post 496 woorden meer

Limburg

Limburg

Helaas. Ik weet niet precies hoe het zit.

Gerbrand Bakker

Eén keer eerder in mijn leven heb ik een lezing gehouden in Limburg. Nee, ik meen dat er ook een lezing geweest is in Noord-Limburg en die werd wel aardig bezocht. Eén keer eerder in Maastricht. In die Dominicanerkerk. Er stond een enorme geluidsinstallatie klaar. Er kwamen twee dames op af. De rest van het winkelende publiek keek me aan alsof ik, ja, dat weet ik niet goed, wat was. Gisteravond gesprek onder leiding van Erik Lindner, met Roos van Rijswijk en mij. Op de Van Eijk Academie. Er waren zeven (7) bezoekers. Limburg. Moeilijke provincie. Altijd maar schreeuwen tegen westerlingen, tegen de randstad, altijd en eeuwig dat misplaatste minderwaardigheidsgevoel. Maar als er dan een westerling, wat zeg ik: drie (3) westerlingen, afzakt/afzakken, komen ze niet. Misschien omdát het westerlingen zijn, misschien omdat ze daarmee willen aangeven: jullie interesseren ons niet. Er was geen voetbal op de tv en ook…

View original post 413 woorden meer

Michel Houellebecq stemt vandaag niet

Michel Houellebecq stemt niet. Dat vertelt hij in een interview met France2 van 4 mei jongstleden, waarover Elsevier vandaag bericht. Zoals gewoonlijk antwoordt Houellebecq niet rechtstreeks. Via omtrekkende bewegingen (hij k0n niet stemmen op Macron, Fillon of Le Pen), maar dat geeft niet, want hij houdt alleen van directe democratie en stemt daarom helemaal niet. Hij ziet er goed uit op het filmpje, overigens. Zijn haar zit zelfs hip en hij lijkt over nieuwe tanden te beschikken. Bovendien is hij voorzichtig-positief over de toekomst van Frankrijk. Het is wat. De (voormalige?) dubbele houding tegenover politiek en verkiezingen verwoordt hij mooi in Onderworpen: Lees verder