Een wufte en enorme vrouw in de metro

In de metro zat een dikke vrouw. Ze was echt dik, het is lelijk om te zeggen, maar de vrouw was enorm. Ze bezette twee stoeltjes. Ik stond naast haar. Haar bloemetjesjurk plooide als een tent die nog niet helemaal goed is opgezet over haar heen. Ze rook naar ouderwetse zeep, Sunlight, de hele omgeving werd erdoor besmet. De vrouw was op een iPad aan het chatten. Ik bekeek het van opzij en zag eerst alleen emoticons: lachende gezichtjes, omhoog- en omlaag-wijzende duimen, sigaretten, glaasjes wijn, klappende handjes, het hele circus trok voorbij. Plotseling zag ik hoe ze schakelde naar een nieuwe contactpersoon. Die had bij wijze van profielfoto een plaatje van een enorm groot lid ingesteld. Het lid was, verhoudingsgewijs, net zo enorm als de vrouw. De geur van Sunlightzeep kreeg iets wufts. We bevonden ons in een ouderwets boudoir, het dienstmeisje had de lakens die ochtend gewassen. Ik bekeek de vrouw met andere ogen. Wat ging er door haar heen? Wat schreef ze, in een mij onbekende taal, aan de man (dat nam ik voor het gemak aan) achter het plaatje? Even later schakelde ze opnieuw. Ik zag een robuust uitgevallen Germaan die alleen een boxershort droeg. Zijn lid bleef onzichtbaar, daarom durfde ik iets meer mee te kijken. De vrouw was geïnteresseerd, ik zag haar een heel fotoalbum doornemen, soms lachte ze: de man op een grasveld, zijn spieren spannend, de man achter een barbecue, de man met een hond, ravottend op een strand, de man met een halve liter bier, de man die de handstand deed… Twee haltes voor mijn uitstappunt verhief de vrouw zich. Een zweetlucht, maar ik wist inmiddels waarom ze een beetje geagiteerd was, wat met dit weer enige transpiratie tot gevolg kan hebben, vermengde zich met de Sunlight. Ze schoof naar de deur en verdween, haar woelige avond tegemoet.

Advertenties