Stippe stappe stippe stap

Het Sinterklaasfeest is voor mij al een jaar of vijftien omgeven met melancholie en tristesse, vanaf het moment dat ik opnieuw in gezinsverband pakjesavond begon te vieren, iets wat nu weer voorbij is, maar dat is een ander verhaal. Ik heb me in mijn leven op weinig meer feesten meer verheugd dan op pakjesavond en na afloop was ik altijd terneergeslagen, ongeveer zoals elk beest verondersteld wordt droef te zijn na de coïtus. Daar zat ik, jaar in jaar uit, met mijn cadeautjes en mijn kop chocolademelk en een stukje boterletter en maagzuur van de speculaas en de pepernoten; als ik het voor mij geschreven gedicht nog eens doorlas, sprongen de tranen me in de ogen. Niet omdat het gedicht zo slecht was, maar omdat de inhoud ervan zo goed bedoeld was dat mijn emoties er niet tegen opgewassen waren. Wie zoet is, wordt gemarteld.

Met blackface heeft het allemaal niets te maken. Die is voor mij geen issue. Welke kleur hij ook heeft, en wat mij betreft heeft Piet voortaan alle kleuren, behalve een kleur die mensen een ongemakkelijk gevoel geeft, Piet zal mij toch weemoedig weten te maken. Droef. Peilloos melancholisch. Hij zal me hoe dan ook het gevoel geven dat ik voor een afgrond sta. Als ik spring en op de bodem terecht kom, liggen ze daar: de jeugdherinneringen aan pakjesavond die ik liever eronder houd, die ervoor hebben gezorgd dat ik Sint en Piet nooit echt heb kunnen vertrouwen – die ervoor zorgen dat er een eeuwige discrepantie is ontstaan tussen mij verwachtingen en de uitkomst ervan.

De herinneringen aan de saaie pakjesavonden, ‘een broek is toch ook een leuk cadeau, en hé kijk, een draaitafel voor iedereen, maar je mag de muziek niet te hard zetten hoor, doe eens leuk mee, nee, gedichten schrijven, dat doen wij allemaal niet joh, het is toch gezellig zoals het is.’ De herdershond die alle pepernoten in de schaal in twee seconden op heeft en mijn moeder die nieuwe pepernoten in dezelfde kom doet. De ergens tussen het openmaken van cadeau 1 en cadeau 2 openbarstende ruzies die al een maand of wat klaar lagen, zonder Sint en Piet die je tenminste nog als dreigmiddel kon inzetten.

En elk jaar dat liedje. Zachtjes gaan de paardenvoetjes… stippe stappe stippe stap. Dat slepende ritme. Dat mineur. Paardje is nog lang niet moe, maar ik moet naar bedje toe. Zelfs op deze avond mag je niet iets langer opblijven. Het is verschrikkelijk. Het is, nog los van ‘de zwarte Pieterbaas’ die erin voorkomt, een lied van onderdrukking. Onderdrukking van kinderen én dieren: ‘Paardje kan de weg wel vinden / Trippel trappel trippel trap / In het held’re maneschijntje / Stippe stappe stippe stap.’ Zonder lampjes of een reflecterend hes moet dat arme beest over daken lopen, midden in de winter, een oude en iets te dikke man op zijn rug. Het is verschrikkelijk. Tussen Sinterklaas/pakjesavond en mij komt het nooit meer goed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s