Dirk Ayelt Kooiman stond altijd dicht bij de deur

Toen ik in de jaren negentig Amsterdam woonde, kwam Dirk Ayelt Kooiman altijd in twee kroegen bij mij in de buurt: Gambrinus en De Duvel. Hij was er bijna alle dagen, staand aan de hoek van de bar, dicht bij de deur. Alsof hij elk moment wilde kunnen vertrekken. Nienke van De Duvel, hopelijk is ze nog steeds goed gezond en heeft haar blozende gestalte alle stormen doorstaan, wist dat hij een hele route had, — en overal dronk hij maar één glas bier. Hij was altijd alleen. Als hij door iemand aangesproken werd, begaf hij zich – heel kort – in een gesprek. Daarbij keek hij alsof hij door een onzichtbare beul met een gloeiende tang werd gemarteld. 

Joris, Jan-Hein en ik kenden hem natuurlijk van naam. En van faam, dat wil zeggen: van negatieve faam. Wij hadden de stukken van Jeroen Brouwers en Gerrit Komrij over hem gelezen. Ik weet niet meer wie van ons drieën er ooit met hem over begon in Gambrinus. Ik hoop dat ik het niet was. Hij leefde op; een minuut of drie verdedigde hij zich tegen de twee polemisten die zijn literaire leven hadden verziekt. Daarna zakte hij weer terug in zijn eigen wereld. Hij had heel erg wit haar. Zijn bril was onmodisch, net als zijn zwarte jasje. Het leek wel alsof hij er was en niet-was tegelijk. Ter verdediging: we waren jong en we wisten niet beter.

Ik heb maar één boek van hem gelezen. Montyn. Van de inhoud herinner ik me niets. Net als bijna iedereen kende ik hem alleen via Brouwers en Komrij. Dat was aan de necrologieën die her en der verschenen ook wel te merken. Overal doken de polemieken tegen hem weer op. Blijkbaar was er niemand te vinden die, in tegenstelling tot Joris, Jan-Hein en ik, iets over het werk van de schrijver kon melden. Arme man. Gelukkig stond hij altijd dicht bij de deur.

Het apartst vond ik de herdenkingstekst op Literair Nederland. De necrologe-van-dienst stelde: ‘Kooiman schreef een bescheiden oeuvre bijeen van zeventien romans en verhalenbundels.’ Zeventien. En dat is dan bescheiden! Een schrijver krijgt rust noch duur. Iedereen die ooit een beetje een leuke necrologie wil oogsten, moet daar, getalsmatig, overheen.

Advertenties

Een gedachte over “Dirk Ayelt Kooiman stond altijd dicht bij de deur

  1. Pingback: Korte herinneringen aan Dirk Ayelt Kooiman (1946-2018) – Renzo Verwer, blogger/auteur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s