Een huis in de wolken

Toen ik werd geboren, was mijn vader al vijf jaar bezig met het bouwen van een huis. Op mijn vijftiende verjaardag stonden we samen  te kijken naar de volledig lege bouwplaats. Enthousiast schetste mijn vader het materiaal dat zou worden gebruikt om een fundament mee te leggen. Hij gaf met zijn handen de contouren aan van de buitenmuren, alsof hij de lijnen van een mooie vrouw volgde.

Ik zag geen huis. Ik zag een weiland tegenover ons huis, een plek waar in de zomer koeien rondliepen. In de winter was de bouwplaats donker, zonder het gras en de beesten, een door prikkeldraad omheind niets.

De ogen van mijn vader gloeiden, zijn droom, het bouwen van een nieuw huis, was meer dan levend. Voorlopig was er alleen een huis in de wolken. Omdat ik vijftien was, had ik medelijden met mijn vader. ‘Ooit,’ zei hij tot slot van zijn beschrijving, en hij wees nog eens goed, voor het geval ik ondertussen vergeten was wáár ons huis stond, ‘is dit allemaal van jou.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s