Fragment uit De polyglotte geliefden

Volgens de uitgever is De polyglotte geliefden van Lina Wolff ‘een buitengewoon originele, prikkelende verkenning van machtsverhoudingen, van de male gaze, en van de manipulatieve eigenschappen van de literatuur.’ Dat is allemaal misschien waar, maar ik vond het eigenlijk gewoon een erg goed boek, eindelijk eens een boek over ‘deze tijd’ dat dwingend is geschreven en heel goed verteld; je wordt er iets wijzer van en je blijft, aan het eind, met lege handen staan. Je kunt er iets mee, met het boek, zonder dat het per se hoeft. Het is een ideaal boek om met huid en haar te lezen. Een fragment:

‘De enige vrouw van wie Calisto ooit heeft gehouden, zong in het koor dat ik op cello begeleidde en toen hij mij op een avond kwam ophalen hebben ze elkaar ontmoet. Soms gaan die dingen zo. Dat was voordat ik mijn oogziekte kreeg, dus ik kon zien wat er zich tussen hen allemaal afspeelde. Je hebt geen idee. Vanaf de eerste gewaarwording totdat ze volledig aan lust ten prooi waren gevallen en er geen terugweg meer bestond. En alle kwelling die er volgde. Met sommige tandwielmechanismen moet je… Het was eigenlijk allemaal ontzettend beklemmend. Hij wilde mij geen pijn doen. Zij wilde haar man geen pijn doen. Ze wilde mij ook geen pijn doen. Al die mensen die anderen geen pijn willen doen wanneer het vlees opspeelt. Het is echt beklemmend als je erover nadenkt, want het vlees maakt zich helemaal niet druk over wie er pijn gaat lijden. Het vlees maakt het echt allemaal geen ene moer uit. Het vergt, voor het geval je het nog niet wist, een enorme zelfbeheersing om ware lust te beteugelen. En je moet niet denken dat je er sterker van wordt als je erin slaagt. Dat wil zeggen: je wordt misschien wel sterk, maar je droogt er ook van uit, als een vel papier. Je verliest intimiteit, en intimiteit is de ader naar de bron des levens. Begrijp je dat, Ellinor? Sommige mensen kunnen leven zonder, zoals sommige mensen een heel leven kunnen doorbrengen met het archiveren van papier in onderaardse gangen of met het stempelen van documenten bij de douane. Anderen verkommeren. Calisto is zo iemand die verkommert. Zonder intimiteit, zonder de duistere kamers, sterft hij als een vampier in daglicht. Zo iemand is Calisto. Zo iemand ben ik ook, en zo iemand is Max Lamas, die het manuscript schreef. Zo iemand ben jij misschien ook wel.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s