Over de C. Buddingh’-Prijs en over Arno van Vlierberghe

C. Buddingh’ was een wat burgerlijke dichter met een geinige stem. Een pleaser. Waarom de debuutprijs die Poetry elk jaar uitreikt naar hem is genoemd weet ik niet. Misschien om de jonge dichters aan te sporen net zo truttig te leven en te schrijven als de naamgever? Het zou me, Poetry een beetje kennend, niet verbazen.

Ik herinner me de ellenlange avonden, samenhangend met die uitreikingen. Het diner vooraf, de ongemakkelijke gesprekken tussen dichters , de winnaar die net zat te doen alsof hij/zij niet wist gewonnen te hebben; de directie van Poetry die rond schreed als Caligula en Milonia tussen de overblijfselen van een orgie. Enfin. Alles zal ooit veranderen, al weten we niet wanneer en of het dan ten goed verandert.

Ik herinner me de avond waarop Wiljan van den Akker werd gelauwerd. Zelden was iedereen in de zaal het er zó drastisch over eens: deze auteur, van deze bundel, had nooit mogen winnen. Tot overmaat van ramp las de ijdeltuit ongeveer zijn halve bundel voor. Bijna misten we de laatste trein naar huis. Eén keer in mijn leven was ik het onmiddellijk met Samuel Vriezen eens. Hij zat naast me en riep na de bekendmaking: ‘Schande.’

Blijkbaar komt er weer een bekroning aan, want het (onvolprezen) blog LJCoster van Raymond Noë begint vandaag met het plaatsen van werk dat door de genomineerden die dit jaar strijden om de eer is geschreven. Ik maakte daarom vandaag kennis met het werk van Arno van Vlierberghe, – een uitstekend geklede dichter, mag ik wel zeggen. Dat is ook wat waard.

De gedichten op LJCoster zijn… ze zijn er. ‘Neem een vorm aan, en wijk ervan af’ zegt Van Vlierberghe, en ik kan het daar alleen van harte mee eens zijn. Zelf wijkt hij niet zozeer af van de vorm, hij neemt als het ware de vorm aan die de poëzie de laatste jaren heeft aangenomen: zijn regels waaieren uit, zijn ritme stokt, zijn beelden zijn talrijk en niet allemaal even sterk als die van Petrarca (‘Vind een lichaam, hét lichaam, maak van het litteken een heidens symbool.’).

Het ontroerende vind ik al die aansporingen. Doe dit, doe dat. Het is alsof de dichter zichzelf moed inspreekt, voor de rest van zijn oeuvre. Doe het lekker zelf, denk ik dan. Want al is de debuutbundel nog zo snel, en hip, de middelbare leeftijd achterhaalt ook Van Vlierberghe. En is hij dan een Buddingh’, nog steeds bezig met het zoeken naar een thema en een vorm, of is hij dan zichzelf?

Oh ja. Van Vlierberghes bundel heet Vloekschrift is uitgegeven door het balanseer .

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s