Het begon als griep – een ode aan het ziekenfonds

Het begon zondag jongstleden als griep. Ik zat in de keuken en begon plotseling te trillen. Ik herkende het meteen en begon ook meteen uit te rekenen wanneer ik beter zou zijn, – woensdag, zo ongeveer. Op maandagochtend werd ik wakker in het zwembad, uit heel ingewikkelde dromen waarin ik meespeelde in een variant op de film eXistenZ. Opstaan kon wel, maar duurde een uur. Honger had ik niet, wel zin in koffie. Het drinken van de koffie die ik anderhalf uur later zette, zorgde voor een zweetaanval. Ik bleef maar aan mezelf denken als iemand met griep, dat was de fout. Ik zag mezelf als iemand met een wel heel erg zware griep. Zwaarder dan anders. Ik zag mezelf niet als een astmapatiënt die soms niet zo goed door een griep heen komt. In de krant stond het trouwens ook, er was een griepepidemie. Niks aan de hand.

Gelukkig had ik nog fruit in huis, bananen, sinasappels, grapefruit. En brood. Hoewel, het eten van brood, ik moest er niet aan denken. Panadol had ik ook. Ik slikte af en toe een panadol. Ik keek Blade runner en snapte er niks van. Dinsdagochtend voelde ik me nog beroerder.  Dat dat kán. De hele dag trok voorbij in een waas. Hoewel, alles deed me pijn en het was die pijn die me nog een beetje alert hield. Tussen 12 uur en 5 uur ’s middags probeerde ik naar de winkel te gaan. Om half 6 ging ik en nu weet ik hoe het is, te zijner tijd, om als bejaarde door de buurt te lopen. Er kroop zelfs iemand voor. Dat overkomt me in goede gezondheid nooit.

Dinsdagavond voelde ik me iets beter. Toen ik ging slapen, bleek dat schijn. Opnieuw kwam ik in het zwembad terecht en de dromen die ik had, en heb opgeschreven, hoop ik nooit meer te hebben. Woensdagochtend had ik een ingeving. Of nou ja, er zat niets anders op. Ik belde mijn huisarts. Gek genoeg kon ik meteen terecht. Ik ben nog gewend aan Nederlandse artsen die áls je ze al kunt bereiken meestal pas ‘een plekje’ hebben over zes dagen, behalve als je dood dreigt te gaan, hoewel, dan kun je beter met spoedeisende hulp bellen. Binnen een uur was ik onderzocht, had ik mijn medicijnen en was ik weer thuis. Het idee alleen al dat er een diagnose was (longontsteking) stelde me gerust. Ik spoelde de eerste tabletten van de kuur weg met water. Dankte ondertussen iets of iemand voor het ziekenfonds, dat hier nog gewoon bestaat.

Advertenties

Een gedachte over “Het begon als griep – een ode aan het ziekenfonds

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s