Ich habe reserviert

De oude Duitse vrouw kwam de coupé binnen en zei: Ich habe reserviert. De Portugese man die er al zat toen ik instapte, samen met zijn vrouw en dochter, moest weg. Als bewijs wapperde de Duitse vrouw met een biljet. Alles klopte.

Toen ze eenmaal zat, begon ze tegen me te praten, in erg mooi Duits, dat moet ik er wel bij zeggen. Iets Berlijn-achtigs, gemengd met het accent van Duitse nieuwslezers uit de jaren zeventig en tachtig (van de vorige eeuw). Dat het geen pas gaf om de plek van een oude vrouw in te nemen. Ik opperde voorzichtig (want ik begon die vrouw langzaam te haten en dat wilde ik niet laten merken, het is heel erg, ik kan er niks aan doen, maar mensen die zeggen dat ze ergens recht op hebben maken iets in me wakker, iets lelijks, ik wil het niet, maar het gebeurt elke keer) dat er misschien iets fout was gegaan, dat de spoorwegen per ongeluk een dubbele boeking hadden geregistreerd of zo.

Welnee, Naturlich nicht, das ist fast unmöglich, zei de vrouw. Volgens haar had de Portugees in twee Abteilungen reserviert en nou ja, dat was dan pech. De vrouw ging er nog eens goed voor zitten en keek, niet gehinderd door de vinnige blikken die de Portugese moeder soms op haar richtte, naar het voorbijschuivende landschap.

Een half uur later stond de Duitse vrouw op. Ze zei tegen me dat ze haar plaats wel voldoende had verdedigd en nu bereid was om haar af te staan. Op dat moment arriveerde de conductrice, een goedmoedige vrouw die voor iedereen een goed woord over had. Toch brak de hel los, toen ze de Portugese vrouw om haar reserveringen vroeg.

In het Portugees, rad Portugees mag ik wel zeggen, ging ze tekeer. Ze wees op zichzelf, op de andere coupé, waar haar man zat, ze wees naar haar dochter en haar hart en vooral, heel vaak, wees ze naar de oude Duitse vrouw, die de tirade als een standbeeld aanhoorde, en zich niet van haar stuk liet brengen.

De conductrice riposteerde in een Duits dialect dat ik niet kon thuisbrengen. Ze eiste wel iets meer respect, meende ik te begrijpen. Waarop ik zei, en ik schaam me nu ik het opschrijf, maar het is zo gegaan en het heeft geen zin om de waarheid geweld aan te doen: Sie ist Portugiesisch, die sind immer lebhaft. Niemand luisterde naar me, gelukkig.

Uiteindelijk beslechtte de oude vrouw het gevecht. Ze pakte haar koffer, schreed naar de andere coupé en ging daar zitten. De man keerde terug, zonder iets te zeggen. De Portugese moeder zei tegen mij dat ze geen problemen had willen veroorzaken, maar dat de oude vrouw blijkbaar te star was geweest om van plek te wisselen met haar man, die per ongeluk in twee coupé’s had gereserveerd voor het gezin. Ik nam het op voor de oude vrouw en de sfeer was tot het eindpunt van de trein verder niet meer zo lebhaft.

Een half uur later kwam ik de oude vrouw tegen in de Bistro-wagen. Ze at worstjes met zuurkool. Ik bleef even stilstaan bij haar en maakte een lichte buiging. Ze glimlachte. Daarna bestelde ik hetzelfde gerecht.

Advertenties

Een gedachte over “Ich habe reserviert

  1. Ik zat net met een kudde Topper-fans in de trein ook leuk. En op de heenweg een Canadees. Het kan ook leuk zijn af en toe zo een treinreis. Moet je wel geluk hebben. Aangezien de reis op zich een treurig doel had, was ik even blij met de afleiding van de treinreizigers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s