Jonathan Evenzeer

Jonathan heeft een voornaam zonder e erin. Zijn achternaam is Evenzeer. Die compenseert dat. Sinds 2000 woont hij in een huis in de buurt van Amsterdam samen, met Vera. ‘In 2100 wonen we honderd jaar samen,’ zei Jonathan de eerste jaren nog wel eens, om haar aan het lachen te maken. De afgelopen jaren verdween de grap uit zijn repertoire. Het is nu 2015.

Jonathan Evenzeer werkt al achttien jaar als assistent van een reclamemaker, die binnenkort met pensioen gaat. Het bedrijf waar Jonathan aan verbonden is, is op zoek naar een vervangende functie voor hem. Als die niet wordt gevonden, dreigt ontslag. Het huis van Jonathan en Vera staat onder water. Verkopen heeft geen zin. Bij ontslag wordt het onmogelijk om de maandelijkse lasten op te brengen. Vera kan er soms niet van slapen.

Jonathan slaapt elke nacht als een roos. Hij heeft alleen gruwelijke dromen, waarin hij steeds weer andere mensen vermoordt. Mensen die hij kent. Vera. Zijn ouders, die al heel lang dood zijn. De ouders van Vera. Buren. Vrienden. Collega’s. De reclamemaker aan wie hij zich een leven lang heeft vastgehouden, als een drenkeling aan een stuk wrakhout. De minister-president.

Jonathan slaapt elke nacht minimaal acht uur en wordt ’s ochtends gesloopt wakker.

Jonathan is vijfenveertig jaar. Hij ziet er nog goed uit, voor zijn leeftijd, maar hij doet er niks mee. Hij kijkt ’s avonds het liefst naar Netflix. Vera vindt dat hij niet zo veel voor het scherm moet zitten. Zij leest ’s avonds. Of schrijft op haar weblog. Jonathan heeft de weblog van Vera nog nooit gelezen. Het is niet dat het hem niet interesseert, hij kan zich er niet toe zetten.

Jonathan heeft de ambities die hij ooit koesterde verdrongen. Ze zijn er niet meer. Ze liggen onder een laag stof op de bodem van zijn onderbewustzijn, een plek waar hij sowieso nooit komt. Hij ontkent het bestaan van een onderbewustzijn. Ooit studeerde hij een jaar psychologie.

Jonathan zit op de bank en kijkt naar een film. De beelden op het scherm dringen niet tot hem door. Boven zich hoort hij Vera lopen. Ze ijsbeert, in de hoop op inspiratie. Soms is het een paar minuten stil, dan zit ze te tikken. Houdt Jonathan van Vera? Hij denkt van wel. Een leven zonder haar is onvoorstelbaar, en dat komt wat hem betreft in de buurt van houden van.

Jonathan kreeg Vera niet op een presenteerblad aangeboden. Twee keer wees ze hem af, om pas de derde keer door de knieën te gaan. Ze was zijn tweede vriendin. Hij kan zich ook niet voorstellen hoe hij ooit aan een derde vriendin moet komen.

Jonathan zucht. Hij knoopt zijn broek open, steekt zijn hand in zijn boxershort en zakt in de kussens. Een minuut later slaapt hij. Vera hoort hem snurken. Ze begint weer te ijsberen, op het ritme van zijn gezaag.

Advertenties

Een gedachte over “Jonathan Evenzeer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s