Woody Allen: Match Point

match-point-scarlett-johansson-woody-allen-set-8-rcm0x1920uWat de NPO plotseling bezielde om twee films van Woody Allen aan te kopen, niemand zal het ooit weten. Maar daarom mochten we gisteren naar Match Point kijken en vandaag naar Annie Hall. Het kon minder, zeggen ze in Groningen. Anders dan Annie Hall is Match Point iets minder bekend, iets minder iconisch. Het is een ‘donkere’ Allen, meer Bergman dan Fellini. De Amerikaanse grootmeester laat ons in deze film de donkerste kant van de mens zien, de meest opportunistische, sterker, de hoofdpersoon die hij ons presenteert is het laagste van het laagste: een gewetenloze opportunist. Wat op zich fijn is, voor hem, maar als kijker zit je er mooi mee, je weet niet of je hem moet haten of omhelzen.

Deze  Chris Wilton, gespeeld door Jonathan Rhys-Meyers, was ooit tennisprofessional maar gaat nu werken als tennisleraar op een zeer exclusieve Londense club. Daar raakt hij bevriend met  Tom Hewett (Matthew Goode) en via hem met diens zus Chloe (Emily Mortimer). Omdat Chris een verhouding krijgt met Chloe, wordt hij in het familiebedrijf van de Hewetts opgenomen. Hij krijgt een baan die hij op eigen kracht nooit had kunnen verwerven, een eigen kantoor, een secretaresse, een chauffeur, kortom, de gesjeesde tennisprof heeft het mooi voor elkaar en raakt langzaam maar zeker gewend aan the good life.

Tom is verloofd met (hier steekt het noodlot de kop op) de onbekende actrice Nola Rice (gespeeld door een tamelijk onweerstaanbare Scarlett Johansson). Deze Nola is de persoon die Chris uiteindelijk bijna de das omdoet. Hij krijgt een affaire met haar, die wordt verbroken als Tom de verloving plotseling opzegt en zij verhuist, maar enige tijd later toch weer opbloeit. Chris zit tussen twee vuren: de veilige liefde die hij voelt voor Chloe, met wie hij een goed en saai huwelijk heeft en de gepassioneerde en oprechte liefde voor Nola, die geen geld heeft en hem niet kan bieden wat Chloe’s familie hem biedt. Chris kiest na veel getwijfel tegen Nola, en voor de hem inmiddels dodelijk vervelende Chloe, van wie hij wel houdt, maar die hem niet biedt wat hij nodig denkt te hebben.

Woody Allen voegt aan deze paar elementen, die hij listig verweeft in een als altijd heel onopvallend en toch onontkoombaar verlopend verhaal, nog iets toe wat Chris de laatste duw moet geven richting het ware opportunisme. Waar zijn vrouw Chloe maar niet zwanger kan worden, wordt Nola dat wel. Kiest Chris voor het kind of voor zijn comfortabele leven? Het wordt, hier kijkt Bergman dan weer niet met welgevallen op neer, het laatste – en hij doet dat zelfs zonder al te veel schuldgevoel. Nola mág zijn leven niet verpesten en daarom móét ze, letterlijk, weg. Wat gebeurt. En al is de politie heel dicht bij een oplossing van de bijna-perfecte misdaad die Chris pleegde, tóch komt hij er mee weg. Eindelijk een verzilverd match point.

Chris Wilton is geen sympathiek personage en toch heb je, daar zorgt Allen wel voor, met hem te doen. Ik bedoel, het valt niet mee als je plotseling wordt geconfronteerd met Scarlett Johansson in haar beste dagen. Wie zou haar kunnen weerstaan? Hoe krijg je haar vervolgens weer netjes op een zijspoor? Zonder al te veel gedoe? Niet heel gemakkelijk dus, in deze mooie film van de ‘bezonken meester’ Allen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s