Een brief van de Dichter des Vaderlands

der_enttauschte_dichterNaar aanleiding van dit bericht en op basis van deze brief.

Er is iets aan de hand met ons land.

Hoe komt het toch dat wij als dichters zo vol goede bedoelingen zijn, maar de lezers zich zo armzalig gedragen? Mensen die in toenemende mate de stemming in ons land aan het bepalen zijn. Die bereid zijn om alles waar we als Nederlandse dichters zo hard voor hebben gewerkt, omver te gooien. Dat laten we toch niet gebeuren?

Verreweg de meeste lezers zijn van goede wil. De stille meerderheid. Die hebben het het beste met de poëzie en met de dichters voor. We werken hard, helpen elkaar en vinden de Nederlandse poëzie best gaaf. Maar samen maken we ons wel grote zorgen over hoe we met elkaar omgaan. Soms lijkt het wel alsof niemand meer normaal doet.

U herkent het vast wel. Mensen die zich steeds asocialer lijken te gedragen. In het verkeer, in het openbaar vervoer en op straat. Die van mening zijn dat ze altijd maar voorrang hebben. Die afval op straat dumpen. Die conducteurs bespugen. Of die in groepjes rondhangen en mensen treiteren, bedreigen of zelfs mishandelen. En ondertussen lezen ze slechte gedichten, of helemaal geen gedichten. Niet normaal.

We voelen een groeiend ongemak wanneer mensen onze poëzie misbruiken om hier de boel te verstieren, terwijl ze juist naar ons land zijn gekomen voor die poëzie. Mensen die zich niet willen aanpassen, afgeven op onze poëzie en die onze dichters afwijzen. Die homo’s lastigvallen, vrouwen in korte rokjes uitjouwen of gewone Nederlanders uitmaken voor racisten, met een bundel van Tim Hofman in de hand. Ik begrijp heel goed dat mensen denken: als je onze poëzie zo fundamenteel afwijst of misbruikt, heb ik liever dat je weggaat. Dat gevoel heb ik namelijk ook. Doe normaal of ga weg.

Dit gedrag mogen we nooit normaal vinden in ons land. De oplossing is niet om dan maar groepen mensen over één kam te scheren, uit te schelden of hele groepen simpelweg het land uit te zetten. Zo bouwen we toch geen poëziewereld met elkaar? De oplossing is vooral een mentaliteitskwestie. We zullen glashelder moeten blijven maken wat normaal is en wat niet normaal is in deze poëzie. We zullen onze waarden actief moeten verdedigen.

In Nederland is het namelijk normaal dat je elkaar af en toe een écht gedicht voorleest en toch gelijk behandelt. Het is normaal dat je hulpverleners lieve regels gunt. Dat je leraren niet te veel met poëzie lastig valt en mensen niet sart met poëzievlogjes. Het is normaal dat je werkt voor je geld en het beste uit je talent als dichter probeert te halen. Elkaar helpt als het even moeilijk gaat en een arm om iemand heen slaat als hij een writer’s block heeft. Het is normaal dat je je inzet en niet wegloopt voor een slechte dichtregel. Dat je fatsoenlijk naar elkaars gedichen luistert. In plaats van elkaar te overschreeuwen als je het helemaal niks vindt.

De komende tijd is bepalend voor de koers van onze poëzie. Er ligt slechts één vraag voor: wat voor poëzie gunnen wij onszelf?

Laten we ervoor strijden dat we ons thuis blijven voelen in ons mooie dichterswereldje. Laten we duidelijk blijven maken wat hier normaal is en wat niet. Ik weet zeker dat we dit voor elkaar gaan krijgen. Dat we alles wat we met elkaar bereikt hebben samen overeind houden. U, ik, wij allemaal. Laten we samenwerken om deze poëzie nóg beter te maken. Want echt, we zijn een ontzettend gave dichterswereld. Ik zou nergens anders willen wonen, behalve dan in mijn gedichten. U wel?

Groet,
De dichter des vaderlands

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s