Twee vrouwen op zoek naar de bushalte en een (niet-)irritante man

Voor de ingang van het Beatrixtheater stonden twee vrouwen te praten. Ik kwam aanlopen en kon ze goed verstaan, omdat ze bijna schreeuwden. Ze zochten de bushalte. Een van de twee vrouwen dacht dat die tegenover het NH-hotel was. De andere meende dat ze eerst het station in moesten lopen, om dan af te dalen naar de bushaltes. In een vlaag van wat ik niet anders dan krankzinnige menslievendheid kan noemen, bleef ik stilstaan en meldde op vriendelijke toon dat de tweede vrouw gelijk had.

‘Zie je wel,’ zei die vrouw tegen me, en: ‘Dank u wel.’ De eerste vrouw pakte de tweede vrouw bij de arm en ze liepen voor me richting de roltrappen. Vlak voordat ze erop zouden stappen, trok de eerste vrouw de tweede met zich mee, richting het NH-hotel. ‘Maar die meneer zei dat we het station in moesten.’ ‘En toch denk ik dat het die kant op is.’ Ik keek ze nog even na, terwijl ik omhoog werd gebracht. Nooit, nooit zou ik nog iemand helpen of me ergens mee bemoeien, wat er ook gebeurde.

Op de roltrap naar perron 5 stond ik achter een man op wie niets aan te merken viel. Hij was me niet eens opgevallen, als ik niet achter hem had gestaan. Het was een keurige man. Zijn overjas was net geborsteld, denk ik. Alleen zijn hoofd, daar was iets mee. Hij had een hoofd waar je meteen een hekel aan hebt, al zou je onmogelijk kunnen zeggen waarom. Dat zag ik toen ik even later op perron 5 rustig naar hem kon kijken. Het is dat ik me net had voorgenomen om niemand meer te helpen (en me nergens meer mee te bemoeien), anders had ik best een gesprek met hem willen aanknopen, gewoon, om te weten te komen hoe zo iemand spreekt.

Hij kwam tegenover me zitten in de trein. Het was niet alleen zijn gezicht, zag ik nu, het was zijn hele manier van doen die iets gruwelijk gewoons over zich had. Hij knoopte zijn jas gewoon en toch irritant open. Hij las een boek waarvan ik de titel niet kon lezen en dat wil ik niet. Zijn ademhaling maakte onopvallend-irritante geluiden. Zijn kleding was op een irritante manier precies goed. Hij nam niet te veel ruimte in, maar ook niet te weinig. Het was om stapelgek van te worden. Ik probeerde hem weg te denken. Het lukte niet. Gelukkig moest hij er in Amstel al uit, iets wat hij trouwens ook weer zo weerzinwekkend deed.

Na zijn vertrek ging ik hem tot Sloterdijk zitten missen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s