At me too someone is looking – Sherlock Holmes en Samuel Beckett

rees_elementarySommige teksten lijken je zo wezensvreemd, dat je ze decennia ontwijkt. Zonder reden, maar je ontwijkt ze. Tot er iets gebeurt dat je naar die teksten dwingt. Waiting voor Godot van Samuel Beckett is, voor mij, zo’n tekst. Toen ik nog probeerde te studeren, hing er een aura van heiligheid omheen. Daar hield ik niet van. Ik las Beckett wel, maar er was geen code die de brandkast, zijn oeuvre, voor mij kon openen. Tot vandaag.

Ik kijk naar de serie ‘Elementary’. Een moderne variant op de verhalen over Sherlock Holmes. Goed gedaan en mooi geacteerd. Holmes, als altijd nogal eigenaardig, heeft in de serie (net als in de ‘echte’ verhalen) weinig vrienden. Een van hen is Ian, een acteur die Holmes helpt bij het aanleren van allerlei accenten. Een acteur en een vriend. Wanneer de acteur sterft, staat Holmes aan zijn graf. Ian verschijnt aan hem en ze nemen de kern van hun leven door – het voert nu te ver om te vertellen hoe dat allemaal in elkaar zit, kijk vooral naar de serie, en dan vooral naar aflevering 20 van seizoen 2. Belangrijk is te weten dat Sherlock Ian ooit zag spelen in Waiting for Godot.

Tegen het eind van hun onmogelijke ontmoeting citeert Ian uit die tekst. Hij zegt: ‘At me too someone is looking, of me too someone is saying, He is sleeping, he knows nothing, let him sleep on.’ Die woorden veroorzaakten een fysieke reactie, alsof de acteur die Ian speelde met een bot mesje over mijn hart kraste. Ik herkende ze niet, maar ik wilde onmiddellijk weten van wie ze waren. Als ik Sherlock was geweest, had ik uit de aflevering gededuceerd dat ze van Beckett waren, en inderdaad: ze komen uit deel 2 van Waiting for Godot en worden uitgesproken door Vladimir. Het geheel gaat zo:

Was I sleeping, while the others suffered? Am I sleeping now? Tomorrow, when I wake, or think I do, what shall I say of today? That with Estragon my friend, at this place, until the fall of night, I waited for Godot? That Pozzo passed, with his carrier, and that he spoke to us? Probably. But in all that what truth will there be? (Estragon, having struggled with his boots in vain, is dozing off again. Vladimir looks at him.) He’ll know nothing. He’ll tell me about the blows he received and I’ll give him a carrot. (Pause.) Astride of a grave and a difficult birth. Down in the hole, lingeringly, the grave digger puts on the forceps. We have time to grow old. The air is full of our cries. (He listens.) But habit is a great deadener. (He looks again at Estragon.) At me too someone is looking, of me too someone is saying, He is sleeping, he knows nothing, let him sleep on. (Pause.) I can’t go on! (Pause.) What have I said? He goes feverishly to and fro, halts finally at extreme left, broods. Enter Boy right. He halts. Silence.

Het duurde even, maar ik ga Beckett echt lezen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s