Vijf niet-verstuurde fragmenten

1. Crackers, pindakaas en oploskoffie. Meer heb ik niet in huis. Toch weiger ik naar de supermarkt te gaan. Daar zijn namelijk mensen, en ik heb vandaag geen zin in mensen. Hoe lang ga ik deze starre houding volhouden? Tot de crackers op zijn? Of eet ik dan desnoods pindakaas, zo uit de pot? Zonder koffie kan ik, denk ik, een halve dag. Daarna word ik krankzinnig. Ik luister naar muziek van Claude Débussy. Waarom? Omdat iemand me een links stuurde die me naar YouTube leidde, en die link bevatte muziek van Débussy. De Bussie, zei een jongen in mijn klas vroeger altijd. Dat vond hij dan humor.

2. Wees niet bang, ik zal geen schouder zijn waartegen je kunt uithuilen. Het persoonlijke is spel. Mocht je je hart, per ongeluk, een keer tegen me uitstorten: ik ben niet degene die luistert. Wel zeg ik af en toe: Ja, ja. Of: Het is wat. Ondertussen denkend: Waar hééft die jongen het over? Misschien beschik ik over een hart, of over vermogens die tegenwoordig met de term ‘empathie’ worden aangeduid, maar ik maak daar zeker niet al te veel werk van. Nu dan. Dit is in elk geval uit de weg. Merk je hoeveel woorden ik nodig heb om de gevoelige kant van mijn karakter te verbergen?

3. Vanochtend zat ik, om mij moverende redenen, al heel erg vroeg voor mijn laptop. Ondanks het enorme kutweer had ik het raam openstaan. Plotseling hoorde ik twee mensen, een man en een vrouw, driftig met elkaar in gesprek. Hij zei: ‘Je weet dat ik je iets anders heb gevraagd.’ Zij antwoordde: ‘En je weet dat ik mijn gevoel niet kan verloochenen.’ Daarna waren ze al te ver om nog te verstaan. Denk jij dat Tommy Wieringa zijn gevoel ooit verloochent? Ik bedoel, van buiten is dat allemaal stoerigheid en bohémienschap wat de klok slaat, maar diep van binnen is Tommy toch ook een… ja, een jongen? Een lieve, kleine jongen, die het soms ook niet meer weet. Ook al vraagt de wereld iets anders van hem.

4. Stel dat ik vandaag iemand tegenkom en die persoon vraagt me: Chrétien, wat heb je daar onder je arm? – dan zal ik antwoorden: Dat is mijn ziel. Het liefst zou ik me verstoppen onder een stapel dekens, maar de wereld stelt eisen, ik moet druproeven corrigeren, ik moet nog een blogstukje maken, ik moet dingen doen. Als ik die dingen niet doe, is er op zich niks aan de hand. Alleen worden sommige mensen dan boos op me en daar heb ik geen zin in. Met boze mensen moet je praten, je moet hun boosheid proberen te temperen, en het idee alleen al vermoeit me.

5. Wat lekker eigenlijk. Ik voel het zelfmedelijden door me heen trekken, zoals de alcohol door me heen trekt als ik een glas wijn drink. Wat ik tegenwoordig niet meer doe, iets wat trouwens nóg een reden is om mezelf heel erg zielig te vinden. Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die het echt zo slecht hebben getroffen als ik. Je kunt nog beter een Syrische vluchteling zijn op een gammele opblaasboot dan Chrétien Breukers.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s