Uit de kringloopwinkel: Annelies Verbeke en Astère Michel Dhondt

slaapVanochtend, toen ik vroeg wakker werd, te vroeg voor een zaterdag, las ik Slaap!, de debuutroman van Annelies Verbeke. Gisteren kocht ik het boek in de kringloopwinkel, voor twee euro. ‘Je kunt het er zelf niet voor maken.’ Verbeke’s oeuvre was mij tot nu toe volledig ontgaan, ook al las ik er de afgelopen jaren veel goeds over. Ik ben blij dat een milde, toepasselijke, slapeloosheid me vanochtend over de streep heeft getrokken.

Waarom heb ik nog nooit eerder iets van Verbeke gelezen? Ik weet het niet. Vroeger, tussen 1987 en 1995, werkte ik in boekhandels en was ik beter op de hoogte van wat er speelde, van de debuten die verschenen, van de boeken die veelbesproken waren. In 2003, toen Verbeke debuteerde, was ik veel minder op de hoogte, minder bezig met Nederlandstalige literatuur ook. Ik geloofde het wel, in die tijd. Pas later, toen De Contrabas van een website over poëzie langzaam veranderde in een site voor literatuur-in-het-algemeen, kwam de interesse langzaam terug.

Het ‘gedoe’ rond haar debuut en de opvolgers ervan (hier samengevat) heb ik eveneens gemist. Much ado about nothing, lijkt me; en ik moet zeggen dat Slaap! nu nog helemaal fris en eigentijds overkomt. Als het vandaag zou verschijnen was het nog een verrassing. Er zit nergens iets van sleet op het boek, lijkt me. Misschien is de stijl niet altijd zo briljant als de recensenten het wilden en bevat Slaap! hier en daar wat adolescente uitglijders, toch is het geheel zonder mee, nou, zeg het maar, goed. Goed en verrassend.

Het is erg moeilijk om een auteur die je eenmaal hebt ‘overgeslagen’ hondtalsnog in je leesprogramma in te passen. Meestal valt het ook tegen, als je er eenmaal (om welke reden dan ook) toe overgaat. Bij Verbeke lijkt me dat niet het geval. Of Astère Michel Dhondt (ook nog nooit iets van gelezen tot gisteren) wel tot mijn leesprogramma doordringt, weet ik nog niet. Zijn God in Vlaanderen, dat in dezelfde kringloopwinkel maar 1 euro kostte, een bedrag waar je het al zeker niet zelf voor kunt maken, lijkt me een apart geval. Bovendien is Dhondt een van de weinige, of de enige, belijdende pedofiele schrijvers die ik ken – iets wat in de eerste twintig bladzijden van de roman meteen al voor wat ongemak zorgt.

Gek is dat, trouwens: waar je Dhondt bijna niet kunt lezen om de zeer verhuld beschreven erotiek tussen (voornamelijk met elkaar stoeiende en vechtende) jongetjes, kan het bij Verbeke niet dol genoeg zijn – zonder dat je ooit zelfs maar van kleur verschiet. Een moeder die hoer is, een man die daar zijn hele leven een verknipt erotisch besef aan overhoudt en zich niet kan binden, om ten slotte op zijn drieënvijftigste een merkwaardige (en op een slaapstoornis gefundeerde) affaire te krijgen met een zeer jonge vrouw die op zijn overleden moeder lijkt – alles blijft op een merkwaardige manier kuis.

Een mooi interview met Astère Michel Dhondt staat hier. Annelies Verbeke was nog bij Wim Brands over haar meest recente roman Dertig dagen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s