Boudewijn Büch, de man die zichzelf verzon

buchkleis

Ger Kleis en Boudewijn Büch – Foto: Archief Kleis

Toen Jack en ik in de rij gingen staan voor de boekpresentatie van Boud, de biografie die Eva Rovers heeft geschreven over Boudewijn Büch, zag ik Hans Kazan lopen. Hij wilde de rij ontwijken. ‘Tovert u de rij meteen even weg?’ vroeg ik. Hij verstond me niet. We wachtten af, in de zekerheid dat we een reservering hadden. Zelfs het voorkruipen van Elsbeth Etty kon ons niet van ons stuk brengen.

Wat er ook gebeurde, niet veel later zaten we achterin de Lutherse kerk, met een mooi uitzicht op het podium en een stevige pilaar. De oude man naast me knoopte een gesprek aan. Het bleek Ger Kleis te zijn, voormalig drukker en uitgever van een reeks bibliofiele boeken Sub Signo Libelli. Liefhebbers van bijzonder Büch-boeken (en bijzondere Komrij-boeken, en zo voort) kennen deze naam.

De presentatie ging voornamelijk over de tv-persoonlijkheid Büch. Alleen uitgever Mai Spijkers noemde een boektitel (Eilanden). De rest van de sprekers richtten zich weliswaar op Büchs boekenliefde (Lisa Kuitert) en zijn bijna oneindige feitenkennis (Abdelkader Benali en Diederik van Vleuten), maar helaas was een kwartier voor de evaluatie van zijn romans, gedichten en beschouwingen, hoe die ook zou zijn uitgevallen, niet voorradig. Het was allemaal leuk, en daar is niets tegen. Al was het allemaal wel heel érg leuk, zonder relativering of reflectie.

Zelfs de vraag hoe het spel van feit en fictie dat Büch speelde precies inwerkte op zijn persoonlijke leven, en welke gevolgen dat spel had, bleef onaangeroerd. Rovers wuifde het zelf weg met de mededeling dat een schrijver zijn eigen verhaal mag hebben. Dat klopt, hoewel Büch eindigde als een heremiet tussen zijn meer dan 100.000 boeken. Natuurlijk mag een schrijver, zoals Rovers stelde, alles wat hij in zijn leven aantreft gebruiken voor zijn ‘autobiografictie’, maar hij moet dan niet gek staan te kijken als sommige mensen hem op zijn vriendelijkst gezegd een paardenlul vinden.

Of niet helemaal mee willen gaan in het spel dat hij in het echte leven ook probeert op te voeren, op straffe van ontvriending. Dat Peter van Zonneveld het eerste exemplaar van de biografie in ontvangst nam was dan ook vooral een daad van allesoverstijgende vriendschap van Van Zonneveld. Ondanks de manier waarop Büch hem in Het bedrog door het slijk heeft getrokken, kon hij de grootheid opbrengen om het een eer te vinden. Wat het in zekere zin is. De vraag is alleen: voor wie?

Morgen is de documentaire Boudewijn Büch – de man die zichzelf verzon te zien op NPO2. Meer informatie hier. Ik ga de biografie Boud bespreken voor Staalkaart. Ik ben heel benieuwd wat ik ervan vind.

Advertenties

Een gedachte over “Boudewijn Büch, de man die zichzelf verzon

  1. Pingback: Tzum | Nieuws: Volgens Max Pam is Boudewijn Büch een charlatan en de biografie een grote teleurstelling - Tzum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s