Het leven is geen serie

homelandOmdat ik te onrustig was om te lezen of naar de film te gaan, nam ik een abonnement op Netflix en keek series. De series die ik wilde zien maar die Netflix niet aanbood, downloadde ik illegaal, oh nee, nee, dat deed ik natuurlijk niet. In elke verhaallijn zocht ik naar overeenkomsten met mijn eigen leven. Je staat ervan te kijken hoeveel verhalen over een onbeantwoorde of onmogelijke of heel grote liefde gaan. Ik begon steeds opnieuw aan een serie en dan joeg ik alle afleveringen er in een hoog tempo doorheen.

Eerst keek ik naar Dexter en Lost. Daarna House of Cards (de Amerikaanse en de Engelse versie), Better call Saul, True detective, Marseille (een draak met Gerard Depardieu in de hoofdrol), Crossing lines (ook een draak, met Donald Sutherland in een hoofdrol) en Homeland, de serie met de allermooiste onbeantwoorde liefde die ik ooit in een serie heb gezien. Dag, over een relatietherapeut die mensen haat en de meeste stellen aanraadt om te scheiden. Manna voor mijn gebutste ziel. En The affair, een zompig drama over buitenechtelijke relaties dat me tijdens mijn eigen strapatsen met een getrouwde vrouw bijzonder aansprak. The affair eindigt met een cliffhanger, na één seizoen. Er is nog geen vervolg. Ze kunnen elkaar nog steeds krijgen.

Het leven is geen serie. Ik ben geen seriemoordenaar die bij de politie werkt, ik ben niet iemand die een vliegtuigongeluk overleeft en op een eiland belandt dat op geen enkele kaart voorkomt, ik ben geen louche advocaat, ik ben geen detective met een drankprobleem, ik ben niet de burgemeester van Marseille. ik ben niet het hoofd van een in heel Europa opererend team van topdetectives, ik ben niet een vrouw die bij de CIA werkt en verliefd is op een van terrorisme verdachte marinier, ik ben geen relatietherapeut en ik ben geen schrijver van bestsellers die het met de serveerster van de Lobster Roll aanlegt. Ik ben de schrijver van van alles, en van een mislukte roman of wat, en die zitten weggestopt in mappen ergens op mijn harde schijf.

Mensen dreigen soms met zelfmoord omdat ze aandacht willen hebben, het kan niet schelen hoe. Schrijvers gooien soms een boek weg, omdat ze graag willen dat het na hun dood, als blijkt dat het boek niet echt weg is maar werd opgeslagen op hun laptop, wordt ontdekt, uitgegeven, door critici en lezers bejubeld en goed verkocht. Postume roem als pleister op de zelf-aangebrachte verwonding van het schrijvers-ego. Misschien wordt het boek wel omgewerkt tot een film of, beter nog, een serie.

Het leven is geen serie en het leven keert zich tegen je als je te veel series kijkt. Al die verhalen klonteren in je hoofd aan elkaar. Scènes lopen door elkaar, personages gaan de strijd aan met jou en met andere personages, citaten dwarrelen door je eigen tekst heen. Het is niet te doen. Je wordt overgenomen door de verhaallijnen die je volgde en probeert personages te imiteren. Er is alleen nog maar serie. Buiten de serie is het woest en ledig. Series kijken is verslavender dan heroïne en als je een boek schrijft terwijl je steeds naar series kijkt, heeft dat bijna geen kans van slagen. Je komt er te laat achter. Waarschijnlijk is series kijken het leven zelf.

Advertenties

Een gedachte over “Het leven is geen serie

  1. Pingback: Caligula is dood (John Hurt 1940-2017) | Weblog van Chrétien Breukers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s