De maatschappij, dat ben jij

cooprijnlaanSinds kort is er een COOP in de Rijnlaan, in een pand dat al jaren gedoemd leek om faillissementen op te roepen. Na de Poolse supermarkt en de supermarkt die werd gedreven door een jong echtpaar dat de hele dag duimen zat te draaien, stond het gebouw lange tijd leeg. Je kunt blijkbaar geen toekomst bouwen op wat alcoholisten die het huisbier komen kopen en op mensen die nog gauw een potje tomatenpuree nodig hebben en daarvoor niet helemaal naar de Albert Heijn willen lopen. Maar de COOP lijkt een langer leven beschoren te zijn. Het is er soms zelfs druk.

Bij de COOP werkt een lange jongeman met borstelig bruin haar en een zeer luide stem. Hij roept de totaalbedragen af, geeft commentaar op aankopen (‘een lekker pakje koekjes erbij mevrouw?’) en is als de dood om ergens een stilte te laten vallen. Gisteren stond ik in de rij achter een oude mevrouw toen de lange jongeman de burgerwacht in hemzelf de vrije teugel gaf. ‘U heeft drie flessen sherry gekocht,’ schreeuwde hij. ‘Dat klopt,’ fluisterde de vrouw. ‘En twee pakjes sigaretten,’ donderde hij. ‘Ja, die zijn voor mijn dochter,’ zei de oude mevrouw en ze overhandigde hem haar portemonnee. De jongeman groef in de zijvakjes en haalde een biljet van twintig euro tevoorschijn.

‘U heeft net niet genoeg geld bij u,’ zei hij. De oude mevrouw schoof een blikje soep van zich af. ‘Laat dat dan maar zitten.’ De jongeman nam het blikje op en zei: ‘Het is beter als u meer gezonde dingen koopt mevrouw. Nu heeft u alleen drank en sigaretten en een halfje wit. Als u minder sherry en sigaretten koopt, kunt u ook eten kopen voor uzelf.’ ‘Ik heb nog eten in huis,’ zei de vrouw. ‘En mijn dochter heeft die sigaretten nodig.’ De jongeman liet niet los. Hij haalde een fles sherry van de band en zette het blikje soep terug. ‘Zullen we het zo doen? Dan heeft u vandaag en morgen iets warms in huis.’ De oude mevrouw ging overstag. Hij had haar wil gebroken.

Ik keek naar de dingen die ik op de band had gezet. Een pak koffie. Een bakje pitloze druiven. Geitenmelk. Havermout. Plotseling voelde ik me een enorme sukkel en had ik zin in sherry. De jongeman schoof mijn spullen langs de scanner en meldde me dat ik koffie, druiven, een lekker pakje melk en vlokken had gekocht. Daar was geen speld tussen te krijgen. Op mij had hij geen commentaar verder. Ik betaalde contactloos. Jammer genoeg was ik, pitloze druif, te laf om het voor de oude mevrouw op te nemen. Toen ik buiten kwam stond ze nog een beetje uit te puffen bij de deur. ‘Gaat het?’ vroeg ik. ‘Het gaat,’ zei ze.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s