De partnershipzone van je horoscoop

Gisteren zei mijn horoscoop: ‘Dit is één van de betere dagen van de maand, Ram, vooral op relatiegebied. Communicatieplaneet Mercurius maakt contact met geluksplaneet Jupiter in de partnershipzone van je horoscoop, wat je helpt om je wensen en behoeften onder woorden te brengen. Waar je het meest naar verlangt? Romantiek!’ Jammer genoeg las ik de tekst pas kort voor middernacht, het was te laat om er nog iets mee te doen. Mijn wensen en behoeften blijven verzwegen. De romantiek is alweer vervluchtigd, vermoed ik.

Vandaag is het allemaal anders: ‘De maan bereikt vandaag de dromenzone van je horoscoop. Dat helpt je om even pas op de plaats te maken voordat zaterdag de storm (lees: volle maan) losbreekt. Gebruik deze dag om uit te rusten en bij te komen, Ram. Dagdromen, mediteren, de hele avond Netflix’en: het doet wonderen.’ Jammer genoeg heb ik daar geen tijd voor. Ik kan niet zeggen dat ik me op zaterdag verheug. Of zou dat een relationele storm betreffen? Dan is het goed.

Ik ben verkouden. Mijn hoofd voelt van binnen aan alsof het met hoogpolig tapijt is bekleed. Mijn keel is van schuurpapier en bedekt met kinderkopjes. Ik ben niet de enige. In de supermarkt en in de trein zitten mensen de hele dag te hoesten en te snotteren, het is een woeste storm van ziekteverwekkers en slijm die door de wereld trekt en die niet is uitgewoed voordat iedereen ziek is. Het is een orkaan die nooit meer in kracht zal afnemen.

Vannacht droomde ik dat ik met het vliegtuig van New York naar Amsterdam onderweg was. Het was een fijne tocht, tot ik ineens zag dat we heel dicht boven een stad vlogen. Welke stad was dat? Het was Berlijn, zei een stewardess. In Berlijn maakten we een tussenstop omdat er een terrorist aan boord was. De piloot zei: ‘Het is beter als we die niet meenemen naar het eindpunt.’ De man werd wel opgehaald door de politie, maar op de een of andere manier moest ik hem daarna bewaken, waarna er plotseling niemand meer te zien was, nergens, bij het vliegtuig in elk geval niet, en ik erg veel moeite moest doen om de terrorist alsnog aan de politie over te dragen – wat niet lukte. De mensen in het Berlijn uit mijn droom verstonden geen Duits.

Gisteren begon ik Dagboek van een postbode te lezen, het nieuwe boek van Viktor Frölke. Frölke vertelt het verhaal van een niet zeer welgestelde schrijver die, om het geld postbode wordt, of beter: postbezorger. Voor net geen negen euro per uur offert hij zijn gestel op aan weer en wind, in een merkwaardige mengeling van masochisme en pesterigheid. Frölke verzet zich niet tegen de half-sadistische managers en andere boven hem gestelden, hij jat af en toe een krant of een tijdschrift of volgt een (pietluttige) procedure niet tot de letter. Ook verricht hij handelingen van masturbatoire aard in het postdepot en schrijft hij wat hem allemaal niet bevalt op, met dit boek als gevolg.

Ik herinner me van Frölke vooral dat ik me helemaal niets herinner van zijn vorige boek, Zalig uiteinde. Ik ben benieuwd hoe het me met dit dagboek vergaat. Het boek is overigens opgedragen aan de nagedachtenis van Aristide von Bienefeldt, dus ik verwacht nog wel een paar pittige passages. Henry Chinaski ontmoet Rijk de Jong. Wat zou dat opleveren?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s