Deserve’s got nothing to do with it

Gisteren was ik om negen ’s avonds in de COOP aan de Rijnlaan. De zaak was helemaal leeg, op een caissière en een veiligheidsmedewerker na. Dat is heel zeldzaam. Ik vroeg aan de veiligheidsmedewerker of er een bommelding was doorgebeld. ‘Nee, er is voetbal op televisie,’ zei de man. ‘Dat wist ik niet,’ zei ik. ‘Wist u dat echt niet?’ vroeg de man, die me daarbij aankeek alsof ik hem net had verteld dat Jezus op de rotonde bij het kruispunt was geland en daar over een uur begon met uitdelen van gratis bier. ‘Ik weet de laatste tijd heel veel dingen niet,’ probeerde ik hem gerust te stellen. Of het lukte, weet ik niet.

Thuis zette ik de televisie niet aan. De televisie staat trouwens in mijn slaapkamer en als ik ernaar kijk, ga ik op bed liggen. En als ik op bed lig, val ik binnen een half uur in slaap. Ik zou de wedstrijd dus toch grotendeels missen, als ik zou gaan kijken. Mijn televisie is heel erg oud en heel erg klein. En heel erg dik, van achteren. Het beeldscherm is maar 36 centimeter in doorsnee. Dat heb ik nagemeten. Als het ding een kwartier aanstaat, begint het geluid een beetje te haperen, en om het half uur klinkt geeft het dan een seconde of twintig een venijnig gepiep af, het doet pijn aan je oren. Als ik de ondertitels van een film of serie wil kunnen lezen, moet ik er ongeveer bovenop gaan zitten, anders blijft de tekst een wazig geheel van grove pixels.

Ik klapte mijn laptop open en las wat ik de afgelopen dagen schreef. Heel langzaam kwam de euforie terug die zich, heel soms, en het is volledig onvoorspelbaar wanneer, meester van je maakt als de tekst je als vanzelf lijkt te ontsnappen. Ik opende het lege document ‘Hoofdstuk5’ en zette mijn vingers op het toetsenbord. Vier uur later werd ik wakker uit een diepe verdwazing, een combinatie van afwezigheid en totale concentratie. Ik telde het aantal woorden, niet zelf natuurlijk, dat doet het programma Word voor me, en leunde tevreden achterover. Het was goed. Ik wist dan wel heel weinig, maar ik kon nog steeds schrijven.

Op nu.nl las ik dat Nederland de wedstrijd tegen Frankrijk had verloren. Bondscoach Danny Blind vond dat Nederland een punt had verdiend. Maar ja, we verdienen allemaal wel eens wat. Clint Eastwood zei het in de film Unforgiven al heel treffend: ‘Deserve’s got nothing to do with it’. Hij sprak deze woorden voordat hij Gene Hackman (die vindt dat het niet verdient om zo te sterven) doodschiet. Als iedereen altijd maar krijgt wat hij vindt dat hij verdient, dacht ik, dan is Leiden al snel in last. Ik moest lachen om mezelf, een teken dat het tijd werd om te gaan slapen.

De kade was helemaal leeg. Er liepen geen hondenmensen meer. Alle auto’s stonden netjes op hun plek. Het licht in de woonboten was overal uit. Plotseling verscheen er een scooter. Hij kwam van de Balijelaan en reed heel zacht aan mijn huis voorbij. De motor maakte bijna geen geluid. Er zaten twee meisjes op, die allebei een sigaret aan het roken waren. Hun haren bewogen op de wind. Ik keek ze nog even na, sloot daarna het raam en bedacht wat ik morgen, vandaag dus, zou gaan schrijven. En hoopte dat de verdwazing nog een dag of tien op te roepen zou zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s