De man die vroeger dichter was geweest

De man die vroeger dichter was geweest werd wakker. Hij had hoofdpijn en vroeg zich af waarom hij het gevoel had dat iemand op zijn borstkas aan het drukken was. Even later herkende hij de kat Carabas, die om eten bedelde. De man die vroeger dichter was geweest keek opzij en zag een berg grijze haren naast zich liggen. Daaronder verborg zich zijn vrouw, de zevenenzeventigjarige accupuncturiste en yogadeskundige Gondelinde, een vrouw die de man die vroeger dichter was geweest uit een netelige situatie had gered, toen de belastingdienst hem wilde gijzelen. De man die vroeger dichter was geweest was veertig jaar, maar voelde zich vandaag honderd.

Misschien is het goed om de man die vroeger dichter was geweest hier een naam te geven, anders schiet het verhaal nauwelijks op. Ik noem hem Korneel. Een mooie, ouderwets aandoende naam. Korneel draaide van het bed af, liep naar de keuken en zette een bakje brokken neer voor Carabas. Die begon meteen te eten. Korneel onderdrukte de neiging om te braken, liep naar de w.c., braakte en ging daarna op de bril zitten. Wat was er in hemelsnaam gebeurd? Waarom voelde hij zich zo brak? Er kwam niet één beeld in zijn herinnering bovendrijven.

Hij trok door en liep de huiskamer in. Op de tafel stonden zeven wijnflessen, allemaal leeg. De asbak was tot de rand met peuken gevuld. Korneel ging op de bank zitten en keek naar buiten, de straat in. De meeste auto’s waren nu verdwenen. Het was tien uur, iedereen had werk te doen. Korneel niet. Korneel was niet alleen met de dichtkunst gestopt, zijn hele maatschappelijke carrière lag aan diggelen en hij voelde hoe een enorme rancune zich van hem meester maakte, een rancune die hij richtte op het exemplaar van een krant. Die kon er ook niks aan doen, maar lag toevallig naast Korneel op de bank.

Korneel dacht aan Gondelinde. Aan het kunstgebit, dat ze elke avond in een glas water op het plankje in de badkamer zette. Aan haar geld, waarmee ze haarzelf en Korneel in leven hield. Aan de manier waarop ze over hem moederde. Aan de naalden die ze soms in Korneel stopte, helende naalden die ervoor zouden zorgen dat hij nooit meer wilde roken en bijna nooit meer wilde drinken. Tot nu toe had het niet geholpen. Hij probeerde een yogahouding aan te nemen. Een pijnscheut trok van zijn heup naar beneden, om in zijn rechterknie tot stilstand te komen en door te zeuren.

‘Bemin, gewis, bemin,’ citeerde Korneel monkelend uit eigen werk. ‘Maar niemand zegt erbij wanneer en hoe lang je moet beminnen. Gewis.’ Hij dacht aan de drie dichtbundels die hij had geschreven, nu twintig jaar geleden. Hadden ze succes gehad? Ze hadden enig succes gehad, herinnerde hij zich. Maar de poëziewereld is ruw, en gruwelijk, en dichters worden in twintig jaar zo definitief vergeten dat er geen kruid tegen gewassen in. Gewis. Korneel was nu al vijf jaar van plan om zijn autobiografie te schrijven. Verder dan de eerste drie pagina’s kwam hij niet. Hij zuchtte. Het leven was geen tranendal, maar ook geen rozentuin. Hij mompelde: ‘Zoals ik al schreef: ‘‘De trein stopt altijd, behalve als je met de trein moet.’’’

De telefoon ging. Korneel schrok. Wie zou hem zo vroeg al willen bellen? Hij slofte naar het toestel, nam op en zei: ‘U spreekt met de firma Broodbakker en zoon. Onze telefonisten zijn allemaal in gesprek. Heeft u een ogenblik geduld?’ Het bleef even stil. Toen hoorde hij een mannenstem: ‘Hallo? Spreek ik met Korneel?’ ‘Ja,’ zei Korneel. ‘U spreekt met (onverstaanbaar), ik ben lid van de commissie die de P.C. Hooftprijs voor literatuur toekent.’ Korneel voelde dat een blos over zijn grauwe wangen joeg. Het was zo ver. Eindelijk. Hij voelde zich tien jaar jonger en ging rechtop staan. ‘Wat fijn dat u belt.’

‘Ja,’ zei de man. ‘Ik bel u omdat…’ ‘Ik snap het,’ zei Korneel. ‘Omdat ik op zoek ben naar het adres van Tonnus Oosterhoff. Die heeft de prijs dit jaar gewonnen, maar mondje dicht. Iemand zei me dat u zijn adres weet. Klopt dat?’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s