Carrefour XL en Évelyne Dhéliat

dheliatOp TF1 wordt het weer door drie presentatoren gebracht. De meest flamboyante aanwezigheid is Évelyne Dhéliat, een altijd goed geklede mevrouw die je het gevoel geeft dat het weer gemaakt wordt onder haar handen. Haar kledingstijl (altijd strak op het lichaam, altijd hoge hakken, vaak jurken net boven de adembenemende knieën, van welke de rechter soms koket een buiging maakt) is onderwerp van vele studies en van nationale debatten in Frankrijk. Ze is 68 en ziet er uit als ergens in de 40. Ze overwon een ernstige ziekte. Ze gaat als een wervelwind door haar ‘item’ heen. Miekel is een groot fan van haar. Iedereen in Frankrijk zit rechtop als ze begint met ‘mesdames et messieurs, bonsoir’, en blijft zo zitten tot ze eindigt met een welgemeend ‘à demain’, tenminste, als ze de dag erna moet presenteren. Zo niet, dan kondigt ze een van de twee andere, mindere, goden aan.

In Chalon is een Carrefour XL. Een carrefour is behalve een winkelketen ook een kruispunt. De grote supermarkt is dat ook, een kruispunt waar wagonladingen goederen (food en non-food) in worden gestort, waarna de massa uit Chalon en omgeving er van ’s ochtends vroeg tot 9 uur in de avond doorheen trekt. Voordat ik naar Frankrijk ging had ik me op de megawinkels verheugd, maar ik liep er al de eerste dag hopeloos verloren. Het werkte ineens niet meer, tussen mij en de supermarkt des doods. De eindeloze gangpaden vol lelijke kleren, lelijke spullen en lelijke schoenen, de voetbalvelden met schoonmaakmiddelen en strijkijzers of witgoed – en dan pas de zevenhonderd soorten pasta en de sushibar van 10 bij 10 meter: nee. Ik vond de kleine Carrefour in Châtenoy-le-Royal fijner.

(Nu komt een zeurstukje.) Frankrijk is niet langer het land van de fijne winkels, de ‘gastronomie’ en de volkskeuken en van de goed geklede mensen die in goddelijke onverschilligheid door schilderachtige stadjes flaneren. Nou ja, oké, dit is overdreven, dat weet ik ook wel. Maar érgens is er wel iets misgegaan, als er zelfs in de Carrefour XL geen grote slagerij meer aanwezig is, maar wel een reusachtige sushibar. What’s next? François Hollande die tot president wordt gekozen? Marine le Pen die haar vader uit de door hemzelf opgerichte partij probeert te gooien? Niks is meer zeker, al staan de wijngaarden er hier in Bourgondië nog steeds erg mooi bij en belooft de oogst wat te worden. De beste wijn koop je echter niet in de Carrefour, maar bij de lokale (en zeer bijzondere) coöperaties.

Évelyne is nog het ‘echte’ Frankrijk. Van de haute couture. Van het bijzondere, maar met mate eten. Ze lust vast af en toe een glaasje wijn. Ik vermoed dat ze een jongere minnaar heeft, die haar begrijpt en steunt, als ze ruzie heeft met die kinkels van TF1 die haar reikwijdte niet kunnen bevatten. Évelyne is de wervelwind, de uitzondering, de kleine winkel in de verdwijnende winkelstraat, de band met vroeger en de brug naar een onzekere toekomst. In Nederland hebben we Willemijn Hoebert en zij is lief, maar zij is geen Évelyne. Met Willemijn ga je naar de kermis in Appelscha. Met Évelyne naar een driesterrenrestaurant, waarna je haar in een dure auto naar huis brengt. Voor de deur van haar appartement krijg je een luchtkusje en zegt ze ‘monsieur, bonsoir’. Ze houdt de droom levend.

carrefour

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s