Het licht in de basiliek van Vézelay

nonvezelayIn de basiliek van Vézelay liep een non. Een jonge vrouw met rood haar (zover zichtbaar) en sproeten. Haar kleed was wit en lichtblauw. Ze stofzuigde het altaar. Iedereen die passeerde, groette ze beleefd. Ik durfde haar niet te fotograferen. Pas toen ze wegliep, kon ik haar vastleggen. Ze is lid van de Gemeenschappen van Jeruzalem, las Miekel later in de Michelingids. ‘Ik zoek nooit, ik vind,’ zei hij, wat ik niet als humor opvatte, omdat ik geen humor heb. Ik stak een kaars op bij de heilige Theresia. Of dat geholpen heeft, moet nog blijken.

In de Carrefour XL van Chalons-sur-Saône probeerde iemand een karretje met een televisie van drie bij drie meter (schat ik) door de kassagang te laveren. Ik voelde me grieperig en koortsig en had het idee dat het niet waar was, wat ik zag. Maar het is wel waar, ik heb er een foto van. Toen we aan de beurt waren, bleek je de groenten zelf te moeten afwegen. Ik maakte de gang naar de weegschaap en terug en doorstond twee keer de blikken van de mensen die achter ons stonden te wachten en die vriendelijk deden, maar je weet het met Fransen nooit. De kassamevrouw wenste ons een goed weekend.

De coöperatie van Bissy-sous-Cruchaud verkoopt lekkere Bourgogne Aligoté. Niet duur, net vijf euro per fles. Als je een doosje koopt (en vrac) ben je nog goedkoper uit. De wijn heeft een zeldzame strakheid, of hoe zeg je zoiets in wijntermen? Er zit totaal geen gelul in. Het is wijn, ontdaan van alle franje en daarna weer tot wijn bevorderd. En juist dat spreekt me wel aan. Het is alsof je proza van Nescio leest, dat door Elsschot is geschreven.

In Vézelay heeft Georges Bataille nog gewoond. Hij schreef over de innerlijke ervaring en ik vraag me af of de stofzuigende non die notie zou begrijpen. Ik denk het wel, al zou haar God waarschijnlijk net even anders zijn dan die van Bataille. Zelf zie ik geen verschil tussen die twee goden, sterker: volgens mij zijn het dezelfde. De God van de beheersing en het eeuwig licht van de non en de God van de grensoverschrijding en het daaruit gepuurde mystieke moment van Bataille: ze weigeren met elkaar te concurreren.

Sterker: ik denk dat die twee Goden het regelmatig met elkaar op een akkoordje gooien. Want voor die non is het misschien goed om niet altijd te stofzuigen, en voor Bataille zou het goed zijn geweest als hij af en toe een huiselijk klusje had moeten doen. Wat zouden ze ervan hebben geprofiteerd, de vrouw van Batailles werk, en Bataille van de aanwezigheid van de vrouw. In de basiliek van Vézelay loop je van het Romaanse, donkere gedeelte naar het koor uit de vroege Gotiek, en daarmee naar het licht, een licht dat elk moment anders schijnt en voor iedereen anders valt.

Het huis van Bataille zou een bordje hebben. Dat kon ik niet vinden, ook al telt Vézelay maar een straat. Miekel en ik gingen op het terras van de Bar Tabac zitten om koffie te drinken. Toen we de koffie bijna op hadden, keek ik over zijn hoofd naar het huis met de blauwe luiken, dat me al eerder was opgevallen. En plotseling zag ik het bordje.

bataille

Advertenties

2 gedachtes over “Het licht in de basiliek van Vézelay

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s