Kleine autonome autistische brokken tekst

Omdat ik tegenwoordig een boek schrijf, een duet in korte verhalen, samen met een andere schrijver, ik zal zijn naam nog niet onthullen (maar elke keer als ik in de nabijheid van collega’s zijn naam uitspreek, valt er een scherf van hun gezicht), denk ik na het schrijven van een blogpost vaak: Zonde, dit verhaal kan ik beter gebruiken in mijn boek met [naam later invullen]. Mijn collega-verhalenschrijver schreef zelf over onze samenwerking het volgende: ‘Ik spreek hem (dat ben ik dus, CB) nooit direct aan, hij mij wel. Ik wil van onze samenwerking geen briefwisseling maken, ik wil dat mijn stukjes kleine autonome autistische brokken tekst zijn die zich van hun omgeving bewust zijn maar ervoor kiezen die te negeren.’

De schrijver met wie ik samen een verhalenbundel schrijf, is goed, bijna net zo goed als ik. Meestal stuurt hij zijn dagelijkse verhaal tussen vier en vijf uur in de nacht, als hij zijn dagelijkse portie drank naar binnen heeft gewerkt. Toch staan er bijna nooit spelfouten in, behalve als hij mijn naam gebruikt: op de een of andere manier weigert hij de é in Chrétien als é te schrijven. Hij schrijft Chretien. Ik heb er al vaak iets over gezegd, maar ja, hij reageert nooit, omdat hij denkt dat persoonlijke opmerkingen tussen ons die ik buiten de verhalen maak net zo hard genegeerd moeten worden als persoonlijke opmerkingen in de verhalen. Als je het mij vraagt is [naam later invullen] niet alleen in zijn verhalen een autist (en alcoholist).

Het is wel apart, zo’n samenwerking. We kennen elkaar niet goed en nu we al bijna 20000 woorden met elkaar hebben gewisseld wíl ik hem niet meer goed leren kennen. Misschien is het wel een goede manier om aan een vriendschap in de literatuur te beginnen: schrijf eerst maar eens een boek samen, en bekijk dan of je vrienden wilt worden. [Naam later invullen] heeft trouwens weinig vrienden, net als ik. Dat komt door ons onbuigzame karakter, en de wat aparte taakopvatting van het leven die wel allebei hebben. Dus er is toch een band, tussen ons, op een bepaalde manier. Het verhaal dat hij me vanochtend in alle vroegte (om 4U17) stuurde, eindigt met de zin: ‘Ik zat in de woonkamer op de bank en kon me niet voorstellen dat ik ooit hier woonde.’ Dan weten u en ik genoeg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s