We dachten dat het Wim was

13950589_10210374806232907_1434163831_oToen Miekel en ik de muziekzaal van De Grote Post inliepen, stond een stelletje te zoenen. Miekel ergerde zich onmiddellijk. We zijn toch geen zestien meer, zag je hem denken. Even later, we waren inmiddels achterin de zaal, kwam het stelletje onze kant oplopen. ‘Die man lijkt erg op Wim Helsen,’ zei ik. ‘Hij lijkt er wel op, maar volgens mij is hij het niet,’ zei Miekel. (niet-)Helsen en zijn veel jongere vriendin gingen tegenover ons zitten, op de trappen naast het podium. De vrouw was duidelijk verliefd. De man hield het een beetje af, al liet hij zich soms verleiden tot een innige tongzoen, waarbij vooral haar tong overuren maakte.

L’Orchestre du Café Paradis begon te spelen. Weemoedig werden we door de jazzachtige nummers van voor de wereldoorlog heengeleid. Met alt- en tenorsax, de trekzak, de bas en de voorzichtig rommelende drums. Af en toe zwierden vier dansers, twee vrouwen en twee mannen, over de vloer. Ik werd meteen verliefd op de kleine vrouw, Miekel op de grotere. Het was allemaal eerlijk verdeeld en de zaal was, net als het universum, tijdelijk in balans. Els Snick zong een lied in het Duits, heel vaardig overigens, enfin; het was mijn laatste avond in Oostende en de weemoed kwam, terwijl ik nog lang niet hoefde te gaan slapen, als ik niet wilde.

Heel even stond de kleine danseres ongeveer drie centimeter van me af. Ik voelde me toch weer zestien, net als de (niet-)Helsen, die de rug van zijn vriendin betrommelde op de door de drummer aangegeven maat. Zij onderging het kroelend en tegenspartelend, hoewel hij niet het lef moest hebben om ermee te stoppen. De rest van de zaal keek om-en-om naar de dansers, de musici en het kroelende echtpaar, maar je kunt in Vlaanderen gerust wereldberoemd zijn en dan met je vriendin terzijde van een optreden gaan zitten zonder dat iemand met je op de foto wil of je lastigvalt. Ik vind dat sympathiek, al merkte ik dat de materie, of beter, de combinatie van muziek, dans en de aanwezigheid van een BV’er, me begon mee te slepen.

Na het optreden liepen we via de binnenstad en het Mijnplein via de route langs de zee terug naar mijn appartement. Ik nam in gedachten afscheid van alle winkels en ankerpunten, Corman, de Innovation, de Apero, de Kapucijnerkerk en Den Artiest, het Mosselhuis, de merkwaardige oranje kunstwerken, alle lichtjes aan de toegang van het strand, alles tot aan café Madrid op de hoek met de Hertstraat. Er hing een merkwaardig licht boven zee, sterker, het leek wel of de zon aan het opkomen was en het duister langzaam in schemering overging. Het licht at de weemoed een beetje op. Ik zag namelijk ineens voor me dat sommige dingen, en sommige steden, altijd zullen blijven bestaan en dat je er, als je dat wilt, naar terug kunt gaan.

We zaten nog even aan de tafel in de huiskamer, voordat we gingen slapen. De Hertstraat was rustig, op de boulevard klonken nog geluiden: groepjes jongeren, muziek, de zaterdagse geluiden van een stad die een zekere aantrekkingskracht heeft op mensen die het nodig vinden om geluid te maken, als ze zich amuseren. Het gesprek ging alle kanten op, maar kwam af en toe terug bij Wim Helsen. Of hij het nu was, of niet? Ik zocht op internet en zag dat hij tijdens de week voorafgaand aan deze zaterdag gespeeld had tijdens Theater aan Zee. Try-outs van zijn nieuw programma. Het moet hem dus wel degelijk zijn geweest, besloten we. Het was geen look-a-like.

Toen Miekel al naar zijn kamer was, bedacht ik dat het er niet toe deed. Helsen was alleen nodig geweest om door mijn laatste avond in Oostende, voorafgaand aan mijn laatste nacht aan de Hertstraat, te spoken. De bestaande en misschien wel lijfelijke artiest Wim Helsen had daar allemaal niets mee te maken. Ik had een bad genomen in de muziek uit een voorbije tijd, in een stad die de voorbije tijd en het heden in zich herbergt. Op dezelfde manier als ik soms vakantie vier in Oostende: niet zozeer om wat er is, maar om wat er in mijn gedachten over die stad allemaal was en zal zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s