Alle meisjes heetten Lieve

Tijdens mijn middagwandeling werd ik aangesproken door een knappe blonde vrouw, ongeveer van mijn leeftijd. Ik bevond mij op de Langestraat, vlakbij het voormalige restaurant In de stad Kortrijk. ‘Dag Chrétien,’ zei ze. Ik groef in mijn geheugen. Bladerde door het plaatjesboek van mijn jeugd. Zocht vergeefs naar een aanknopingspunt. ‘Ik ben het, Lieve.’ Plotseling ging het licht aan en was ik in Leuven, 1988. Alle meisjes heetten toen Lieve, behalve Barbara. Ik heb geen flauw idee waarom die naam ergens midden in de jaren zestig in Vlaanderen zo enorm populair is geweest. Het is niet meteen de mooiste naam aller tijden.

Lieve. Toen we elkaar ontmoetten, studeerden we allebei ‘Germaanse’, wat veel opwindender klonk dan Nederlandse taal- en letterkunde. Ik viel voor haar op een moralistisch fundament gebaseerde gestrengheid, die ze combineerde met een zachtheid waar Vlaamse jonge vrouwen toen nog het patent op hadden. Die was te danken aan hun opvoeding, je hoeft er de boeken van Griet Op de Beeck (ook van mijn leeftijd) maar op na te lezen. Nadat ik de eerste keer bij haar was blijven slapen dacht ik: ‘Heer, laat nu Uw dienstknecht rustig sterven. Fijner gaat het niet meer worden.’ Er schuilde een Werther in me, zonder zelfmoordneigingen. Ik stelde meer vertrouwen in het noodlot dan in de auto-destructieve daad.

Ik herinner me hoe ik op kousenvoeten naar haar kot moest sluipen, en later in de nacht eveneens op kousenvoeten terug naar de voordeur, omdat haar kotmadam niet graag zag dat de meisjes die ze onder haar hoede had hun eerbaarheid veil hielden, zéker niet aan een Hollander. Toen ik een keer overdag op bezoek was en de kotmadam ontdekte dat ik er ‘zo een’ was, betoonde ze zich na mijn vertrek geschokt en verdrietig. Lieve liep haar ondergang tegemoet, had ze dat wel goed door? Ik weet niet wat ze toen heeft geantwoord. Ik hoop dat ze me niet meteen verried.

We trokken een paar maanden af en toe met elkaar op. We waren jong en hadden de eeuwigheid voor ons liggen. Wie maakte ons wat? Zij zou haar leven in dienst stellen van de letteren, al wist ze nog niet precies hoe, ik zou schrijver worden. Zouden we elkaar dan nog kennen? Dat was een absurde vraag. Wij waren niet zo burgerlijk als al die mensen om ons heen, die zich al voor hun dertigste lieten opsluiten in een goede baan en een gezin. Wij zouden het, als de tijd daar was, allemaal wel zien. In januari 1989 verhuisde ik terug naar Nijmegen. We hebben nog een paar brieven geschreven en daarna duurde het ongeveer zevenenwintig jaar tot we allebei tegelijk over de Langestraat liepen.

Alles wat ik hierboven opschreef, zei ik niet tegen haar. We wisselden algemeenheden uit. Deelden onze verbazing. Het was me wat. Ze vertelde over haar kinderen, met wie ze in Oostende is. Over haar huwelijk, waar de klad in was gekomen. Over een nieuwe vriend. En ik? Ja, Lieve, ik weet niet, misschien is het niet meteen een goed idee om in een paar minuten alles te vertellen wat ik heb verrommeld de afgelopen jaren. Ze lachte. Vroeger was ik ook grappig. Soms. Wist ik nog die ene keer, toen we in Café De Appel waren en die man haar probeerde te versieren, waarop ik hem met een paar welgekozen woorden totaal voor joker had gezet? Ik had werkelijk geen flauw idee meer.

Ze haalde een kaartje uit haar tas. Haar sacoche, dacht ik, een ding waarmee ze vroeger nog niet dood gevonden had willen worden. Ik las haar naam en haar functie en, vooral, haar GSM-nummer. Hoe lang was ik nog in Oostende? Ah, mooi. Bel me. Zul je bellen? Ik beloofde het en keek haar even na; ze besteeg de Visserskaai, sloeg rechtsaf richting het station en verdween. Daarna draaide ik het kaartje een keer of drie rond in mijn hand, aarzelde, en borg het op in mijn binnenzak.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s