Stelletjes in de Albert Heijn

Hazard_T.svgWeinig is erger dan stelletjes in de Albert Heijn. Vooral als ze niet precies tot overeenstemming kunnen komen over wat ze moeten kopen. Het zijn de in het openbaar voortgezette schermutselingen die, eenmaal in schijnbare harmonie buitenshuis gearriveerd, veranderen van ‘Nee, ik vind het niet fijn als je het doet met Johan’ in ‘Je weet best dat ik niet van paprika houd… koop dan ook GEEN paprika’. Ik stond iets na zes uur naast een dergelijk koppel bij de groenten- en fruitafdeling; hun paprika was een extra bakje perziken (‘Ja, ze zijn in de bonus, maar twee bakjes krijgen we niet meer op voor de vakantie’) en hun Johan heette George, spreek uit Gé Or Ge, een naam die de man zich liet ontvallen toen zijn vrouw net iets te lang over die twee bakjes door bleef emmeren.

‘Dan eet je maar een perzik met George,’ zei hij, ‘als je bang bent dat ze wegrotten. Ik neem aan dat jullie tussendoor wel dorst hebben.’ Ik probeerde hartstochtelijk onzichtbaar te worden en spitste mijn oren, belust op schandaal en sensatie. De man keek in mijn richting, om te peilen of ik iets had gehoord, maar ik gaf geen krimp. Ik stond ostentatief te twijfelen tussen een bakje rode bessen en een bakje blauwe bessen, geheel in mijzelf en mijn eigen sores verzonken. Al die keuzes in het leven, wat moet je er mee? ‘Niet hier,’ zei de vrouw, ineens fel. ‘Je houdt je mond of ik maak een scène.’ De man monkelde nog wat na en het werd weer rustig.

Ik dacht: Ik heb geen zin in blauwe bessen én ik heb geen zin in rode bessen. Weet je wat? Ik neem helemaal geen bessen. Maar ik vond wel dat ik iets moest doen, dat ik, om die arme man een beetje te steunen in zijn hopeloze strijd tegen de Georges van deze wereld, een hart onder de riem moest steken. Het was ook niet aardig van haar en bovendien vond ik haar er uitzien als een ingezakte hockeytrut die elke dag aan de botoxspuit is, dus wat die George in hemelsnaam in haar ziet? Nou ja, er is geen potje, of er past wel een dekseltje op. Ik draaide me naar de man toe en zei: ‘Je kunt haar die perziken ook meegeven naar George en er eerst gif in spuiten. Dan ben je van twee problemen af, in één machtige klap.’

De man, een goedmoedige middengewicht met een hip bedoeld baardje, keek me aan alsof ik voor zijn ogen was getransformeerd van een medemens in een hellehond, en weer terug. ‘Wat zeg je?’ Zijn geest kauwde nog op mijn mededeling. Had hij dit wel goed verstaan? ‘Vergif,’ zei ik. ‘In die perziken. En dan meegeven als ze naar George gaat. Dan vallen ze allebei dood neer en dan ben jij van alle problemen af.’ De man had me dus goed verstaan, bedacht hij, ik zag het kwartje vallen. Hij lachte hardop. Zijn vrouw kwam terug van de koeling waarin de salades liggen. ‘Wat zei die man? Was het zo grappig?’

‘Niets lieverd,’ zei hij. Die meneer vertelt me net dat hij George heet, en dat hij zich daarom aangesproken voelde. Dat was flauw van hem, mij een beetje tot George degraderen. Dat kon ik niet over mijn kant laten gaan. ‘Nee, nee, mevrouw, ik zei net, letterlijk: ‘‘Je kunt haar die perziken ook meegeven naar George en er eerst gif in spuiten. Dan ben van twee problemen af, in één machtige klap.’’ Ik heet namelijk geen George, ik heet Chrétien.’ De vrouw begreep me sneller dan de man. ‘Engerd.’ Ze draaide zich om en hij liep achter haar aan, na eerst zijn schouders te hebben opgehaald. Het is ook nooit goed, als je eens iemand advies geeft. En nu ben ik het afwasmiddel en de yoghurt vergeten, maar ik durf niet terug.

Advertenties

Een gedachte over “Stelletjes in de Albert Heijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s