Afscheid van Vicente del Bosque

Vicente_del_Bosque_-_Teamchef_Spain_(03)_edit1Gisteren las ik dat Vicente del Bosque opgevolgd gaat worden door Julen Lopetegui. Het zijn nogal schoenen, waarin hij komt te staan. Ik heb Del Bosque altijd zeer bewonderd, al toen hij Real Madrid uit het slop haalde (en daar werd ontslagen wegens te weinig uitstraling, wat natuurlijk onzin was). In 2010 schreef ik (op 4 juli) een stukje over Del Bosque voor De Contrabas. Dat was trouwens niet on-profetisch, want later die maand, een week later om precies te zijn, werd Spanje wereldkampioen. De tekst ging zo:

Ik ben een evenwichtig man

Dé ster van het WK tot nu toe is de Spaanse bondscoach Vicente del Bosque. Zijn uiterlijk houdt het midden tussen dat van een filiaalmanager van de Boerenleenbank, een redacteur van een slechtlopend tijdschrift voor experimentele poëzie en de uitbater van een wat morsig tapasrestaurant; zijn geloken oogopslag maakt hem uitermate sympathiek, net als zijn nagenoeg monosyllabische uitleg na afloop van de wedstrijd. Een verademing, na het geklets van Löw, in een vorig leven zanger van Modern Talking, of die autoverkoper die Paraguay onder zijn hoede heeft.

Del Bosque beheerst de kunst van het coachen als geen ander. Die kunst omvat niet veel, eerder heel weinig. Het enige wat een coach moet doen is af en toe opstaan, richting de demarcatielijn van de FIFA lopen en een aanwijzing naar zijn manschappen schreeuwen. Daarbij is het maken van een paar handgebaren toegestaan. Overdrijven is uit den boze. Van Gaal of Hiddink: nee. Michels of Van Marwijk: ja.

Veel trainers maken er een potje van. Die staan als een Gibbon (Maradona) of een Doodshoofdaapje (de coach van Ghana) aan de rand van het veld. Niemand luistert naar ze. Ze overdrijven. Op zijn best voel je plaatsvervangende schaamte, of medelijden. Wat een beroep. Je zult het maar moeten uitoefenen. Al betaalt het waarschijnlijk niet onaardig. Maar voor je het weet ben je ontslagen en zit je op zaterdag weer met je schoonbroer te vissen.

Als het Spaanse elftal niet draait zoals Del Bosque dat van tevoren bedacht heeft, treedt zijn meesterschap ten volle aan het licht. Eerst begint hij met zijn imposante lijf een beetje te schuiven op de bank. Hij friemelt wat in zijn snor. Dan zie je waarom hij De Walrus wordt genoemd. Deze fase duurt een paar minuten. Is er op het veld dán nog geen verbetering waargenomen, dan staat hij op. Ik bedoel hier dan ook echt, dat hij opstaat. Hij verheft zich, ongeveer zoals Albert van Dalsum zich verhief als hij Hamlet speelde en aan de laatste verzen begon.

Del Bosque’s mondhoeken gaan vervolgens nog iets omlaag. Je ziet dat het hem tegenvalt van zijn spelers. Maar ook dat hij gelooft in de heilzame uitwerking die zijn aanwijzingen op hen kunnen hebben. Hij trekt zijn stropdas (als een van de weinig coaches is hij in staat om een stropdas te dragen, zonder er meteen belachelijk uit te zien) recht en loopt richting de FIFA-lijn. Het stadion houdt de adem in. De vierde official krijgt bij voorbaat een appelflauwte. Wat als die man zometeen het veld in beent? Hij durft hem niet tegen te houden…

Met een paar korte, driftig-ingehouden handgebaren onderstreept Del Bosque zijn gezag en beïnvloedt hij de prestaties van zijn team. Ongeveer zoals gisteren, tegen Paraguay. Het hele veld stond ondersteboven, maar Del Bosque overzag het geheel alsof hij naar een saaie tenniswedstrijd stond te kijken. En Spanje won. In 2003 werd Del Bosque bij Real Madrid ontslagen, want hij zou ‘onvoldoende uitstraling’ hebben. Alle prijzen die hij had gewonnen, telden ineens niet meer mee.

La vengeance se mange très-bien froide – het lijkt me dat Del Bosque daar, in al zijn geslepenheid, van op de hoogte is. Hij beidt zijn tijd. Alle andere coaches zijn gewaarschuwd.

Zelfportret

ik ben een evenwichtig man –
reïncarnatie van een lama;
ik houd van orde en ik kan
niet dromen zonder mijn pyjama.

de rechthoek van mijn bed gaat onder
en ’k stijg op wieken naar de maan;
ik meet haar omvang en bewonder
de hemellasso’s van haar baan.

en val ik suiz’lend naar beneden,
daar wordt mijn bloed niet troebel van;
ik grijp nooit hoger dan het heden,
ik ben een evenwichtig man.

(c) Bergman, uit: Modus Vivendi

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s