This is some serious gourmet shit

albertheijn03In de Albert Heijn aan de Vondellaan stond een oude man bij de koffieautomaat. Hij keek me aan en zei: ‘Thuis is de koffie niet zo lekker.’ Ik knikte en wilde verder lopen. Maar er zat hem nog iets dwars, dat kon ik wel merken. Ik had de tijd en bleef even staan. In de hemel trok Carmiggelt een grimas, hij was zijn sardonische zelf.

‘Belooft u mij dat u niet zult lachen?’ vroeg de man, en hij keek me zo onderdanig aan dat ik moeite moest doen om niet meteen in de lach te schieten. Ik beloofde het en zette me schrap voor de bekentenis die zou komen. ‘Ik drink hier koffie omdat mijn vrouw geen koffie kan zetten.’ Ik zweeg. ‘Ze kan echt lekker koken, en we zijn al vijftig jaar gelukkig, maar koffie zetten, nee. Nooit gekund ook. Haar thee is wel goed te drinken.’

Ik zei: ‘Er is geen koe zo bont, of er zit wel een vlekje aan.’ Die uitdrukking kende de meneer niet. Hij haalde een opschrijfboekje uit de binnenzak van zijn colbert, toverde een potloodje uit zijn broekzak, bevochtigde de punt ervan en begon te schrijven. ‘Dank u wel. Ik schrijf altijd bijzondere dingen die ik hoor op. U heeft een mooie zin aan mijn collectie toegevoegd.’

De man nam zijn laatste slok, gooide het bekertje in de vuilnisbak naast het apparaat en keek me aan. ‘Soms neem ik nog een kopje,’ zei hij, ‘maar het is vandaag zo warm dat ik daar van afzie. Of zal ik een kopje voor u zetten?’ Ik bedankte hem. ‘Heeft u een vrouw die wel goed koffie kan zetten?’ Ik haalde mijn schouders op en hij drong verder niet aan. ‘We zijn allemaal mensen,’ zei hij. Hij stak zijn hand op en ging richting de uitgang.

Gek genoeg moest ik aan Pulp Fiction denken, aan die scène waarin Jules en Vincent bij het personage Jimmie, dat door Tarrantino zelf wordt gespeeld, komen omdat ze Marvin net per ongeluk door het hoofd hebben geschoten en op zoek zijn naar een plek waar ze hun auto schoon kunnen maken. Het geteem over de lekkere koffie die Jimmie heeft gezet: ‘Goddamn Jimmie, this is some serious gourmet shit. Me an’ Vincent woulda been satisfied with freeze-dried Tasters Choice. You spring this gourmet fuckin’ shit on us. What flavor is this?’

Ik draaide me om naar de broodafdeling en zocht even naar het ‘stevige brood’ waar ik van hou. De vrouw die in de ochtend het brood doet, zei tegen me: ‘Vertelde die man tegen u iets over zijn vrouw?’ Ik knikte. ‘Dat doet hij altijd. Ze is nu al een jaar of tien dood, maar hij kan zich dat niet meer herinneren. Verder is hij nog goed. Het is het geheugen. Daar kun je soms geen peil op trekken.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s