De restaurantzegels van Albert Heijn

maxresdefaultSinds kort vraagt de caissière van de Albert Heijn weer na elke betaling: ‘Spaart u restaurantzegels?’ Dan buig ik het hoofd, slik even diep en zeg: ‘Nee.’ Deze uitwisseling duurt nauwelijks twee seconden en vervult mij elke keer met schaamte. Ik heb het gevoel dat de juffrouw achter de kassa mij een principiële zeikerd vindt, die niet meedoet aan spaaracties. Dat is niet zo, het ligt oneindig veel ingewikkelder, maar ja, ga dat maar eens uitleggen.

Een paar jaar geleden spaarde ik ze wel, restaurantzegels. In 2014 had ik op den duur zelfs drie volle kaarten. Niet alleen omdat ik veel boodschappen deed, maar omdat mensen die mij voorgingen aan de kassa hun zegels soms aan me afstonden (zij zeiden net als ik nu ‘Nee’) of omdat sommige kassameisjes je drie zegels gaven, waar je maar recht had op één sticker van de juffrouw, of geen. Het werd een sport: ‘Als ik vandaag zelf een zegel bij elkaar koop en er nog een ergens losbedel, heb ik weer een volle kaart…’

De echte problemen begonnen daarna pas. Die volle kaarten, wat daarmee te doen? Je kunt ze, bij ‘geselecteerde restaurants’, inwisselen tegen één gratis driegangenmenu, als je er met minimaal twee mensen gaat eten. Nu ken ik mensen, dus dat was te regelen. Maar hoe vraag je iemand om dat te gaan doen? ‘Hé hallo, wil je met mij gaan eten bij The Harbour Club? Ik heb een kaart met die zegels van de Albert Heijn weet je wel, dan kunnen we een driegangenmenu gratis krijgen en dat scheelt toch behoorlijk in de kosten.’ Mja, het kan. Alleen: wie betaalt dan dat andere menu? Als je dat zelf doet, dan maakt het kostentechnisch niks uit. Dan had je net zo goed kunnen delen. Voorstellen om dat ene menu te delen? Ik ben geen Hollander.

Kortom, voordat ik er aan toe kwam om die volle kaarten in te wisselen tegen een gezellige avond, in geliefd of gewaardeerd gezelschap, was ik óp van de zenuwen. De volle kaarten grijnsden me elke keer als ik mijn kamer binnenkwam tegemoet en op den duur verlegde ik ze van de tafel naar de schoorsteenmantel naar het kastje in de keuken, bij de verkeerd geadresseerde post die ik ooit nog een keer zal doorzenden. Ze waren een last geworden. En het begon allemaal vederlicht, als een leuke actie, een actie die, eindelijk, eens een concreet resultaat zou opleveren, geen gezeur met Dinoplaatjes of Moestuintjes. De supermarktketen had me eerst lekker gemaakt en daarna was mijn verlangen met geweld de grond in geboord. Het was het leven zelf, maar voortaan zonder mij.

Er is maar een groep die optimaal profiteert van dit soort onzin en er, zonder het geestelijk leven te ondermijnen, het optimale voordeel uit kan halen: getrouwde of samenwonende mensen die alle kosten altijd delen. Natuurlijk weet de marketingafdeling van Albert Heijn dat ook. En daarom is het zo gemeen. Zo intens vals. Ze weten dat heel veel mensen die zegels, ook al heeft men vlijtig gespaard, nooit gaan inwisselen. Het is een marketing-samenzwering van epische proporties, Pokémon-gelijk. Maar goed, ik heb lang genoeg als tekstschrijver gewerkt (‘hier nog wat inhoud toevoegen’) om te weten dat alle marketing in wezen oplichting is.

En wie zijn de dupe? Gewone, hard werkende mensen, die hun persoonlijke leven niet precies volgens de richtlijnen van gladde reclamejongens hebben geregeld. Die ook wel eens een verzetje willen. Maar dat niet krijgen, omdat het gewoonweg niet te regelen is. De kleine man wordt altijd gepakt, zei mijn opa in dit soort gevallen. Daarom zeg ik nu elke keer ‘Nee’: een zelfgemaakt principe.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s