Ronaldo – het koningsoffer

UEFA European Football ChampionshipMensen die niet van de voetballer Cristiano Ronaldo houden, dat zijn helaas geen mensen. Dat zijn gevoelloze houten klazen die per ongeluk een omhulsel van vlees en wat aders vol restbloed hebben gekregen. Verwijten over ijdelheid of zelfs narcisme zijn onzinnig. Je gaat de regen ook niet kwalijk nemen dat hij nat is. Ronaldo denkt maar aan één ding – en daarin verschilt hij van bijna alle andere mannen. Andere mannen willen namelijk een ander ding en daarom zijn zij geen Ronaldo.

Toen Ronaldo tijdens de finale van dit EK eruit werd geschopt, wist ik dat de Goden op de Olympus er een leuke avond van zouden maken. Dit was het koningsoffer waar het toernooi zo naar had gesnakt. De Franse bondscoach Didier Deschamps dacht een tegenzet te doen door Payet (die van die vieze overtreding op Ronaldo ja) en Giroud (geen moment echt in de wedstrijd) te offeren, maar zij zijn geen goden, en speelden gisteren in alle opzichten niet mee. Het was de wedstrijd van Ronaldo, die nauwelijks minuten hoefde te maken om toch de belangrijkste man op en aan de rand van het veld te zijn.

De commentaren waren na afloop zuur, zowel op de Belgische als de Nederlandse televisie, maar het gezeur over anti-voetbal getuigt van heel weinig inzicht in het spel. De wedstrijd tussen Portugal en Frankrijk gisteren was een worstelpartij, vergelijkbaar met Spanje-Nederland in de finale van het WK 2010. Misschien was niet alles even mooi, maar alles wat er gebeurde, was wel noodzakelijk. En dat was voor het eerst dit toernooi, voor zover ik het heb meegekregen. De slagroom op de taart werd verzorgd door een niet aan voetbal gerelateerde aangelegenheid, die toch van het grootste belang was: een Fransman deed een aanslag op de Portugese Godheid en bewees op die manier dat alleen Goden onsterfelijk kunnen zijn.

Gisteravond toonde het edele voetbalspel zich, eindelijk, van zijn meest onbetrouwbare en mooiste kant. De beste kan niet altijd winnen en toch is het altijd de beste die gewonnen heeft. Het was daarom ook terecht dat Ronaldo de beker aan het volk – aan al die gewone mensen die alles mee hebben, behalve dat zij niet Ronaldo kunnen zijn – mocht tonen. Wie had dat anders moeten, of mogen, doen? Het was Cristiano’s afspraak met de geschiedenis en het past stervelingen niet daarin een beslissende rol te willen spelen. Na de honderdentwintigste minuut was het stadion in Parijs het schouwtoneel waarop de Portugese aanvoerder zijn rol ten einde kon spelen – en de rest was stilte.

Ronaldo is, net als alle helden en (half)goden, eenzaam. Niet alleen omdat hij niet begrepen wordt, want wie kan iemand als Ronaldo begrijpen? Hij is eenzaam omdat hij een positie inneemt die maar één iemand kan en mag innemen: hijzelf. Hij weet dat hij er vanaf kan zien, maar doet dat niet. Ronaldo is bedoeld om Ronaldo te zijn en, vooral, om elke wedstrijd opnieuw Ronaldo te worden. Soms heeft dat tot gevolg dat hij niet mee mag spelen en zelfs dat offer brengt hij zonder morren, zij het in tranen.

Het Franse elftal dacht iets te vroeg dat hij, of Hij, was gevallen; het kwam er net te laat achter dat hij juist was opgestegen, dat zijn gang van het veld aan zijn trouwe Portugese voetvolk de ruimte had gegeven om de schepping waaruit hij zich terug moest trekken om haar te kunnen voltooien ten einde te brengen. Wat kan Ronaldo na gisteravond nog doen, behalve het WK winnen en daarna sterven?

Advertenties

Een gedachte over “Ronaldo – het koningsoffer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s