Vaste gewoontes

1492008tarvoVroeger at ik altijd hetzelfde brood. Tarvo van bakker Sieben uit Kelpen. Ik vond dat het lekkerste brood van de wereld en had medelijden met mensen die ander brood moesten eten. De reclame van King Korn vond ik weerzinwekkender dan porno. Vroeger kreeg ik altijd soep voor het eten. Een maaltijd zonder soep vooraf was kaal, onaf, zo’n maaltijd sloeg eigenlijk nergens op. Een hoofdmaaltijd bestond in mijn ouderlijke huis overigens onveranderlijk uit de heilige drie-eenheid: aardappelen, vlees en groenten. Behalve op zaterdag. Dan kregen we soms nasi of macaroni. Nasi met een ei en macaroni met een ei én kaas.

Op zondag moest je naar de kerk en op woensdag was voetbaltraining. Als je pech had, voelde de jeugdleider even of je ballen wel waren ingedaald. Toch was die man geen arts, gek genoeg. Op woensdag mocht je naar kindertelevisie kijken, net als op zaterdagmiddag. Op woensdagmiddag en zaterdagmiddag ging je onder de douche en altijd als ik aan de beurt was, was de fles met butagas leeg en moest ik mijn haren met koud water wassen. Volgens mijn opa was dat gezond voor de haarwortels, maar hij wachtte (alleen op zaterdag, want hij douchte maar een keer per week) tot mijn vader een nieuwe fles had aangesloten. Op zaterdagavond mochten we langer opblijven en kregen we een zakje chips en een flesje prik. Op zondagochtend kreeg je bij het ontbijt lekker witte broodjes, die ze in België sandwiches noemen.

Nou ja. Ik kan dit stukje eindeloos uitbreiden met vaste gewoontes waarover ik jarenlang niet nadacht, sterker, die ik in al die jaren niet had kunnen afleggen zonder me er ongemakkelijk bij te voelen. Ze waren er en ze waren goed. Ik wist me omringd door een stelsel van regels en ongeschreven wetten, ingebed in een ‘traditie’ die weliswaar geen traditie was, maar wel zo werd gepresenteerd. Je deed de dingen die iedereen al honderdduizend jaar had gedaan en nog honderdduizend jaar zou doen. Alleen een explosie van de zon zou de ‘traditie’ kunnen verstoren en die zou dat ook doen, maar dan pas over vijf of zes miljard jaar.

Toen ik in 1983 naar Nijmegen verhuisde, merkte ik dat alle vaste gewoonten waar ik me al achttien jaar aan had gehouden helemaal niets te betekenen hadden. Plotseling kocht ik brood bij een andere bakker en dat brood smaakte prima. Er was bijna nooit soep voor het eten. Ze hadden er aardgas en speciale winkels waar porno werd verkocht (en King Korn bestond niet meer). De kerk werd een gebouw in de stad waar je soms oude vrouwen in zag lopen. Wat zouden die daar gaan doen? En binnen drie weken was ik aan mijn nieuwe gewoontes gewend. De zon was geëxplodeerd, en er was geen ramp gebeurd. Zelfs mijn ouders en mijn broer leefden nog, en toen ik een keer chili con carne voor ze maakte, zijn ze ook niet gestorven (denk ik).

Waarom schrijf ik dit eigenlijk? Ik weet het niet. Vannacht, ik kon niet heel goed slapen, werd ik af en toe wakker met een van de zinnen die hierboven staan in mijn hoofd. Elke keer als ik opschrok, dacht ik: Die zin moet ik morgen in een stukje gebruiken. In mijn halfslaap wist ik zeker dat het stukje over het verbreken van vaste gewoonten moest gaan en dat ik het niet mocht vergeten te schrijven. Dat heb ik, nu, gedaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s