Porno is awkward

Er zaten twee meisjes tegenover me in de trein. Ze hadden het over van alles en nog wat, maar het meest hadden ze het over hun vriendjes. Ik vind dat altijd mooi, als meisjes het woord ‘vriendje’ gebruiken; het heeft nog iets onbepaalds: die jongens worden tot het leven van de meisjes toegelaten, zonder er helemaal deel van uit te maken. Ze zijn nog geen mannen, het zijn voorbijgangers, inwisselbare objecten, onderwerpen van gesprek. Over niet al te lange tijd worden ze ingeruild. Dat weten ze, de jongens én de meisjes, al schrijnt het liefdesverdriet er te zijner tijd niet minder om. Wie jong is, heeft nog een heilige plicht tot lijden.

Een van de meisjes had nog niet erg lang verkering met haar vriendje. Hij was volgens haar knap, een echte hunk zelfs, maar er was toch ook iets wat haar dwars zat. Wat dan, wilde de vriendin weten. Nou, hij keek wel eens naar porno op zijn telefoon, ook als zij er bij was. Dat vond ze awkward. Haar vriendin beaamde dat. Het was awkward en bovendien was het verre van chill, om niet te zeggen helemaal on-vet.  De twee meisjes werden er stil van en gingen allebei naar hun telefoon zitten kijken. Ik probeerde me die jongen voor te stellen. Helemaal laf was hij niet, zou je kunnen zeggen, en hij durfde wel wat. Of het een verstandige zet van hem was om zijn hobby zo vrijelijk te beoefenen, viel te bezien.

In mijn tijd was porno nog iets waar je moeite voor moest doen. Je ging naar van die prettig-ranzige winkels, waar je boekjes kon kopen, erotische glossy’s zeg maar, of waar je in cabines mocht kijken naar films – oh, de ellende als je net te laat was met het inwerpen van een munt en het beeld op zwart ging. Of je huurde videocassettes bij de Jumbo, het bedrijf van Miep Brons. De uitgezochte banden werden in een niet-voorbedrukte, zeer zwarte plastic tas meegegeven, zodat iedereen op straat kon zien waar je was geweest. Want je kreeg nergens anders zwarte plastic tassen. Pas als je alle met (valse) schaamte omgeven handelingen had verricht, kon je aan je gerief komen, al dan niet samen met je vriendinnetje.

Hoewel die meisjes in de trein porno kijken in hun aanwezigheid awkward vonden, heb ik toch regelmatig gemerkt dat niet alle meisjes of vrouwen afkerig zijn van het genre. Daarbij leggen ze, en ik spreek hier alleen over wat ik zelf heb ervaren, een voorkeur aan de dag voor onalledaagse ensceneringen. Een ex van mij vond het fijn om te zien hoe een wat oudere man toekeek als twee jonge mensen zich met elkaar vermengden. Een andere ex keek bij voorkeur naar filmpjes waarin ene Marcellino de mooiste pornosterren aan zijn wrede wil onderwierp, mishandelde en ten slotte nam. Die filmpjes (te bekijken via het zoekwoord ‘Subspaceland’) eindigden er altijd mee dat Marcellino zijn liefdesvocht liet opdrinken door de starlets. Wees niet boos op mij, lezer. Ik geef alleen maar door wat ik in mijn leven heb gezien en beleefd.

Voor die vrouwen waren de pornografische beelden, net als voor de mannen, voedsel voor hun verbeelding. Die oude man zat, als we ter zake kwamen, niet op de rand van ons bed; mijn vriendin wilde niet elke keer worden mishandeld en onderworpen. De filmpjes behoorden, als je het plechtig zou willen zeggen, tot het domein van de privé-fictie, ze joegen het verlangen aan en maakten het mogelijk om grenzen te overschrijden die anders niet zouden zijn overschreden. Wat alle andere meisjes en vrouwen in mijn leven overigens verbond, is de afkeer die ze bijna allemaal hadden voor ‘vrouwvriendelijke’ porno, een kwaad dat al vele jaren woekert en tegenwoordig ‘porna’ heet. Maar goed, dat is een ander verhaal, voor een andere keer.

Op Amstel stapten de meisjes uit. Voordat ze de coupé verlieten wierpen ze een blik op mij, of nee, het was niet eens een blik: hun ogen gingen aan mij, de middelbare, of in hun wereld al bejaarde heer voorbij. Ik hoopte er het beste van, voor de rest van hun leven.

Advertenties

2 gedachtes over “Porno is awkward

  1. He he he… Je bevestigt mijn vermoeden wat porna betreft… Toch wil ik even iets benadrukken: ik weet niet hoe oud die meiden zijn, maar toen ik tegen mijn vriendinnetje zei dat ik voor altijd van haar zou houden toen ik zestien was, dan meende ik dat ook, al heb je op die leeftijd natuurlijk helemaal geen besef van hoe lang altijd duurt (in dit geval was dat ongeveer vier jaar, al moet ik zeggen dat ik nog altijd met genegenheid aan haar terugdenk)…

  2. Ik weet niet hoe oud ze precies waren, ik schat 16-18. Dat ze eeuwige liefde voelen (en erin geloven), dat denk ik ook – maar toch weten ze, net we vroeger wisten, dat niet alles eeuwig zal duren. Denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s