Een vogel vasthouden

Toen ik mijn avondwandeling net was begonnen, werd ik op de kade aangehouden door een meisje of een jonge vrouw. ‘Meneer, durft u een vogel vast te houden?’ Ik dacht: Daar trap ik niet in. Ik wilde doorlopen, maar ze hield aan: ‘Mijn moeder en ik durven het allebei niet. Hij zit daar, een kat heeft hem net gebeten.’ Ik stopte en betrad de voortuin, waar haar moeder stond. Handenwringend wees de vrouw een vogel aan, een jonge kauw, die was weggekropen in een hoekje tussen het houten fietsenhuisje of het tuinhuis en de voormuur van het huis. Op een dak in de buurt zat een van zijn ouders te schreeuwen. Het aangevreten beest maakte geen geluid.

De moeder vroeg me of de Dierenambulance niet moest worden gebeld. Ik wist het niet, ik had tot dat moment nooit zoiets aan de hand gehad. Mijn voorstel om even te bellen werd geaccepteerd. Ik haalde de smartphone uit mijn binnenzak, zocht het nummer van de Dierenambulance en duwde op het groene telefoontje. Het wonder, elke keer, dat je via een website, door op een daar weergegeven nummer te drukken, verbinding tot stand kunt brengen. Terwijl ik wachtte, merkte ik dat we ons in een afgesloten deel van de kade leken te bevinden, de vrouw, de dochter en ik. De voortuin werd omzoomd door lage bomen met veel blad, het houten huisje vormde een bijna helemaal dichte grens met de buren rechts en links hield een hoge heg de inkijk tegen.

De man van de Dierenambulance, die na een eeuwigheid opnam, vertelde me dat vogels niet worden opgehaald. Die moeten worden afgeleverd op Rotsoord, een vogelopvang. Hoe? In een doos of een kooitje. Ik bedankte de man en gaf door wat ik had gehoord. De moeder ging naar binnen om een doos te halen. ‘Ik heb geen kooi,’ zei ze. De dochter en ik stonden alleen in de voortuin. Ze lachte naar me. ‘Ik ben erg blij dat u ons komt helpen, we staan er namelijk alleen voor en zijn allebei niet heel dapper.’ Vergiste ik me, of zag ik een twinkeling in haar ogen? Ik had geen tijd om er uitgebreid over na te denken. De moeder kwam terug met een kartonnen doos waar Peijnenburg ontbijtkoek in had gezeten. ‘Nu hoeft u het beest alleen nog even op te pakken.’

Ik ging op het kleine stukje tussen houten huisje en de voormuur staan. Daar zat de kleine kauw. Een hoopje ellende. Ik had medelijden en dacht wat een van mijn vroegere buren, een duivenmelker, in dit geval zou doen: het beestje oppakken en de nek omdraaien. Daartoe zou ik nooit in staat zijn. Ik bukte me en probeerde, ‘stil maar, rustig maar’ murmelend, de zaak zo snel mogelijk af te handelen. Het beestje draaide zich naar me toe en pikte in mijn hand. Ik riep ‘verdomme’ en richtte me op. Meteen toen die teringkauw weer in zijn hoekje zat, bukte ik opnieuw, deed iets wat een kruising moet zijn tussen een waza-ari en de Heimlich-greep en met een soepele beweging verplaatste ik hem, of haar, in de ontbijtkoekdoos, die de moeder onmiddellijk dichtklapte.

We stonden nog een minuut of wat te praten, de moeder en de dochter opgelucht. Ik ook, ik weet niet precies waarom. Tijdens het gesprek zag ik, als in een visioen, voor me hoe ik door de moeder naar binnen zou worden genood. Van het een zou het ander komen en ik trok al snel in bij de twee vrouwen; de dochter was dichter bij de twintig dan bij de vijftien, meende ik te zien. Ons gezamenlijke leven zou niet alleen harmonieus zijn, maar ook liefdevol, en daarbij zouden de moeder en de dochter mij gelijkelijk bedenken, en ik hen. Toen ik me onze eerste ruzie voorstelde, om een futiliteit uiteraard, kwam ik tot bezinning en zei: ‘Ik ga verder met mijn wandeling.’ We groetten elkaar beleefd en ik weet nu dat ik een vogel durf vast te houden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s