Burgerlijk gezwets

watertortureHoe het komt weet ik niet, maar in de trein lijken de conversaties met de maand burgerlijker te worden. Vroeger waren er wel eens twee kantoortypes die eindeloos over hun werk zeurden, maar de laatste jaren is er een verschuiving gaande richting het sociale leven en de gezinsperikelen – en bijna iedereen lijkt er aan mee te doen. Het is een bonte stoet van wijnavondjes, gezamenlijke uitstapjes, museumbezoeken, film-gangbangs, familiebezoeken en weekendjes weg met hartsvrienden. Vanochtend hoorde ik iemand zeggen: ‘Johan en Maaike komen dit weekend op bezoek. Ik hoop dat ik de barbecue kan aanzetten, maar je weet het met dit weer nooit.’

Die opmerking bracht me, toen de waas van haat was weggetrokken, terug naar een van mijn vorige relaties. Wij hadden ook wel eens een soort Johan en Maaike op bezoek (en, erger: soms moesten wij ook wel eens naar Johan en Maaike tóé). Onze Johan was nogal een betweter, die zijn gezinsleven rond deze afwijking had opgebouwd. Onze Maaike was een wat volgzame vrouw en de kinderen die ze in de loop van de jaren bij elkaar hadden gesprokkeld waren keurige modelkinderen die via het gymnasium en diverse muziek- en sportlessen tot modelmensen werden opgevoed. Samen woonden ze in een mooi huis aan een rivier, als een parodie op een sprookje; anders dan in sprookjes werd het gezin echter niet persoon voor persoon uitgeroeid door een wild dier. Ze leefden maar verder. Het was gruwelijk.

Eén keer zijn mijn toenmalige vriendin en ik tijdens Oudjaar bij Johan en Maaike geweest. Ik kan me niet meer herinneren welke samenloop van omstandigheden daarvoor had gezorgd. Waarschijnlijk waren we niet uitgenodigd voor een leuk feest. Voor twaalf uur wilde Johan Triviant spelen. Maaike zei dat het niet leuk was, want hij won altijd. Mijn vriendin en ik vonden dat niet erg, wij hoefden allebei niet per se te winnen. Het bord werd opgezet en ik versloeg, ik kan er ook niets aan doen, Johan. Die had er meteen de rest van de avond de pest in. Het was overigens meer geluk dan wijsheid, want ik trok een paar sportvragen die ik toevallig wist en ik had die avond een gelukkige hand van gooien. Het is maar een spelletje.

De volgende ochtend, tijdens het ontbijt, kwam Johan op zijn nederlaag terug. ‘Ik was gisteren heel erg moe, daarom maakte ik een paar fouten. Als ik op dat ene kaartje niet ‘‘Winston Churchill’’ had gezegd, maar ‘‘Lord Mountbatten’’, dan had ik gewonnen.’ Maaike viel hem bij en zei dat Johan in zijn hele huwelijksleven, en daarvoor, nog nooit een spelletje Triviant had verloren. Mijn vriendin en ik zwegen en keken naar ons bord. Een van de modelkinderen speelde ondertussen piano. Het klonk alsof iemand Mozart aan het waterboarden was, en hem tegelijkertijd een paar klappen met een zweep gaf. ‘Mooie muziek,’ zei ik, toen de stilte tussen ons onverdraaglijk werd. Veel later mochten we eindelijk weg. Johan nodigde ons uit om in de eerste lentezon een keer te komen barbecueën.

Een van de weinige voordelen van de relatiebreuk is dat alle Johannen en Maaikes inmiddels uit mijn leven zijn verdwenen. Jammer genoeg keren ze in de trein elke dag terug. Het worden er ook steeds meer. Nog even en ik word gedwongen om op mijn oude dag het rijbewijs te halen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s