Vroege veerboot

13551090_10210000219508473_92966071_nOm kwart voor zeven is het niet heel druk op de veerboot van Vlieland naar Harlingen. Wat verdwaalde wandelmannen en een enkel gezin. Een motorrijder in een leren pak dat hij toch maar mooi voor dag en dauw heeft weten aan te trekken. Een oude vrouw die een hele zak broodjes leeg eet. Je kunt rustig aan de achterkant gaat zitten en Vlieland zien verdwijnen; en daarna mijmer je wat op de bewegingen van het water. Suzanne dacht dat ze zeehonden zag, maar die bleken na een seconde of tien te kunnen vliegen.

Als je een paar dagen weg bent uit je gebruikelijke omgeving lijkt dat heel erg lang. De dingen waar je je voor je vertrek zorgen over maakte zijn er nog wel, maar ze hebben een andere kleur gekregen. Sommige e-mails of berichten die je krijgt worden, in het eilandlicht, onbegrijpelijk. Je leest ze. Ze dringen tot je door. En tot slot raken ze kwijt in een van de hersenkwabben die tijdelijk buiten gevecht zijn gesteld. Wat bedoelt de schrijver (m/v)? Dat zoek ik later wel uit.

We verbleven in Badhotel Bruin. Hierover schreef de Volkskrant in 2011 (in een overigens heel aardig artikel): ‘Het charmante badhotel Bruin waar Jacques Gans een deel van zijn lever heeft weggedronken is nu een modern gestyled loungehotel met vreemde, uit een strandspecial van VT Wonen gekopieerde meubels en lampen.’ We hadden gebruik gemaakt van een aanbieding op een boekingssite, waardoor je altijd op de meest onverwachte en normaal gesproken iets duurde plekken terechtkomt voor geruststellend weinig geld, maar dat van die gekopieerde stijl klopt.

In de ontbijtzaal hangt nog een foto van Gans. Hij zou denk ik moeite hebben om het hotel te herkennen. Gelukkig zijn er zijn columns nog, in een paar bundels Jacques-3verzameld, nauwelijks te krijgen – een kleine groep mensen kan de stukjes van deze ‘sensitieve en intelligente man, een boef, een poseur, een querulant, een erudiet, een communist die nog nooit Marx gelezen had, een Pou­jadist, een overloper, een Telegra­fist, een drankorgel, een uitvreter en een vechtersbaas, (en) bovenal (…) een mythomaan’ lezen. De typering is van Max Pam. Ik ben overigens benieuwd wat hij over de functioneel-onbeschofte huisstijl van het personeel van Badhotel Bruin had geschreven.

Het ruige eilandleven uit het begin van de twintigste eeuw bestaat niet meer en types als Gans zijn al heel lang uitgestorven. Dat soort bohemiens is nu niet meer mogelijk. Toch heeft Vlieland iets dat sommige andere plekken op de wereld ook hebben, een zekere tijdloosheid, gecombineerd met een door elkaar heen lopen van alle tijdlagen.

Op Vlieland waan je je, net als in Oostende of Berlijn of Praag of Weimar, soms in 1920 en een seconde later weer in het Bussum-Zuid van 2016, of in 1885 tijdens het bijna-binnenmarcheren van een regiment, en geen van die gewaarwordingen is met elkaar in tegenspraak. Je kunt aan een stuk door vallen en weer opkrabbelen, als een dr. Who op eigen formaat.

Onderweg naar huis las ik dat Götz Georg is overleden. De man die Schimanski speelde in de serie Tatort. En herinner ik me dat ik me in mijn jeugd altijd afvroeg wie die Tatort toch in hemelsnaam wás. Van Derrick wist ik dat en van Der Alte ook, maar Tatort? Het duurde nog tot ik op de middelbare school zat tot die lacune in mijn kennis werd weggewerkt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s