Volksaard * Europa * Sontrop

13509680_10209990989517729_792273789_oAlgemene uitspraken over een bepaalde ‘volksaard’ doen is onzinnig, maar zet honderd Hollanders bij elkaar op een terras en er ontstaat een leven als een oordeel. Op het terras van Het Posthuys was dat gisteren niet anders. Alleen de twee Engelse toeristen waren in staat om op beschaafd volume te bestellen en te converseren; het is daarom ook terecht dat die mensen niets meer met ons te maken willen hebben. Toen ik Suzanne van mijn observatie op de hoogte bracht, zei ze: ‘Het waren geen Engelsen, het waren Duitsers.’ Voor dit verhaal maakt dat niets uit.

Omdat ik de berichtgeving over de Brexit op afstand volg, is het net alsof het om een sprookje gaat. En dat is het ook: de lieve David die verliest van de stoute beer Boris, waarna David moet huilen en Boris in zijn vieze vette knuistjes lacht. Het mooiste commentaar dat ik las, en dit is ironisch, is afkomstig van David van Reybrouck. Deze stiekeme liefhebber van een geleide democratie, en dus van een dictatuur, van een elite van ’s Reybroucks gelijken, liet optekenen: ‘Ik ben al maanden zeer, zeer pessimistisch over de toekomst van Westerse democratieën en vandaag is een waterscheiding.’ Europa gaat ten onder omdat de mensen niet naar David van Reybrouck luisteren.

Ik borg mijn telefoon op in mijn rugzakje, nadat ik zijn woorden had gelezen, en draaide me nog eens lekker om op het strand. Een fijn strand, het strand bij Vlieland. Er spoelen geen vluchtelingen aan, het ligt niet vol rotzooi en de dichtstbijzijnde buren bevinden zich op ongeveer driehonderd meter. Dan is tolerantie geen opgave. Ik mediteerde op de geluiden die de almaar aanrollende zee maakte en keek naar een groep, ja, een drijvende zwerm vogels, maar welke vogels? Ganzen? Eidereenden? Ik wist het niet. Twee meter van mijn hoofd, aan de rechterkant, zag ik een paardenvijg. Ik had geen zin om te gaan verliggen.

Later in de middag waren we bij Theo Sontrop. Bij hem troffen we Arie Pos, die twee dagen op het eiland was om 13535982_10209991005278123_1561313358_ninformatie in te winnen voor de biografie van Gerrit Komrij. Volgens Sontrop wist hij alles al. Het boek moet in 2020 moet verschijnen. Ik ben zeer benieuwd naar het eindresultaat, en dan met name naar de passages over de jonge jaren van Komrij, over de adolescent uit Verwoest Arcadie die vanuit Winterswijk vertrok naar Amsterdam om schrijver te worden.

Sontrop, inmiddels 85, produceert nog steeds een geluid dat de meeste misthoorns naar de kroon steekt. Zijn vermogen om zinnen te produceren die zonder tussenkomst van een redacteur gedrukt kunnen worden, is eveneens onaangetast. Hij is er, net als David van Reybrouck, van overtuigd dat een Brexit geen goede zaak is, al heeft hij meer dan Van Reybrouck last van een intens cultuurpessimisme, zodat de ondergang van de mensheid hem eerder met vreugde dan met leed zou vervullen.

Toch is er altijd hoop. ’s Avonds at ik namelijk een heerlijke (en gezonde) vissoep. Die bevatte Harder, mosselen en kokkels, en nog wat ronddrijvende vissnippers. De saus die rouille werd genoemd, was geen rouille, al smaakte zij zeer goed. De vissoep noemde men Vlielandse Bouillabaisse. Ook die benaming was, hoe internationaal ook bedoeld, rijkelijk overdreven. Het was gewoon lekkere vissoep, gemaakt op Vlieland. What’s in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet.’ William Shakespeare zei het al, maar daar hoor je David van Reybrouck nooit over.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s