De nieuwe vriend

Op Vlieland trekken om vijf uur ’s middags groepjes oude vrouwen, arm in arm, van west naar oost over het eiland. Ze komen van het strand of ze waren in de omgeving van Het Posthuys. Giechelend, want ze hebben een glaasje wijn gedronken, zijn ze onderweg naar het avondmaal. Ze vullen de Dorpsstraat met hun gekwetter.

Gisteren zat ik op een terras en bekeek de groepjes. Naast ons twee oude vrouwen die er niets mee te maken wilden hebben. Zij waren meer van het type oude hippie, met Vlieland als hun Ibiza. Als er weer drie of vier vrouwen langskwamen, arm in arm, zeiden ze tegen elkaar: ‘Daar heb je weer van die oude wijven.’

Een van de twee vrouwen was een beetje doof en praatte heel hard. Ze zei tegen haar vriendin, toen die weer een zin moest herhalen: ‘Ik heb er zelf geen last van. Alleen als ik bezoek heb, zeggen die mensen dat ik de televisie erg hard heb staan. Dan zet ik hem zachter en kan ik niks meer horen, maar ik doe alsof dat niet zo is.’

De dove vrouw dronk wijn, haar vriendin was aan het bier. Af en toe namen ze een hapje van hun eten, ze hadden lever besteld, ‘want dat kun je bijna nergens meer krijgen’, maar de meeste tijd waren ze bezig om hun omgeving en hun vriendenkring door te spreken.

‘Ik kwam Anet laatst tegen,’ zei de dove.
‘Ach wat leuk. Hoe ging het met haar?’
‘Ze zei dat ze een drukke dag had gehad.’
‘Oh ja, Anet is altijd bezig. Ze heeft ook een nieuwe vriend.’
‘Ja, twee jaar, ze is hem tegengekomen toen Ruud niet meer bijkwam na die beroerte. Maar toen ik haar zag, zei ze dus dat ze hem die net die dag had begraven, die nieuwe vriend. Daarom had ze dus een drukke dag. Ik kreeg niet de indruk dat ze er erg mee zat.’

Ze zwegen even.

‘Anet en die nieuwe vriend waren altijd op pad.’
‘Ja precies. En twee keer per jaar gingen ze op een cruise of zo.’
‘Wat gingen ze?’
‘Op een cruise of zo. Zet je hoorapparaat eens wat harder.’
‘Dat heb ik in mijn kamer laten liggen, dus dat kan niet. Ik geloof dat ze het samen wel gezellig hadden.’
‘Zeker. Als hij nog leefde, waren ze nu vast alweer onderweg.’

De serveerster kwam vragen of alles smaakte. Nou, alles smaakte best. Ze bestelden nog wijn en bier en keken hoe er alweer een groepje leeftijdsgenoten aan kwam zwieren. ‘Je moet er toch niet aan denken dat je er tussen staat,’ zei de dove, behoorlijk hard. ‘We hebben het anders best naar onze zin gehad,’ zei een van de dames. Daar had ze niet van gewisseld.

‘Ik ben blij dat ik mijn leven nog zelf in de hand heb,’ zei ze toen de dames uit het zicht verdwenen waren.
‘Ik ook,’ zei de andere. ‘Het is niet zo erg om oud te worden, maar het lijkt me wel verschrikkelijk om je vakantie zo te moeten doorbrengen.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s