Nuttige hobby’s, die zijn de hel

adidas_ek_voetbal_2016_pro_gliderAls ik dan niet naar de voetbalwedstrijden kijk, tijdens het EK, laat ik dan naar Studio France kijken. Dacht ik. Daarin zie je de doelpunten die zijn gemaakt en wordt de wedstrijd geanalyseerd. Een soort Zeeman met Boeken maar dan over voetbal. Een uur per dag, net voor het slapen gaan. Zo veel moeite hoeft dat niet te kosten. Helaas. Na drie of vier keer ben ik afgehaakt.

Tot een paar jaar geleden keek ik regelmatig naar voetbalwedstrijden. Ik durf niet eens uit te rekenen hoeveel uur ik aan voetbal heb besteed. Het zijn er ongetwijfeld veel. Allemaal uren die nooit meer terugkomen en waarvan ik me heel erg weinig herinner. Op zich is dat niet zo erg: een zekere nutteloosheid is juist prettig, als het om tijdspassering gaat. Nuttige hobby’s, die zijn de hel.

Studio Sport kijk ik al tien jaar niet meer. Wat de grote toernooien betreft kwam de klad er zes jaar geleden in, tijdens het WK van 2010. Tijdens het WK van 2014 ging het licht definitief uit. Ik hoefde niet meer.

Het ligt niet aan het voetbal zelf, volgens mij. Dat ziet er nog ongeveer hetzelfde uit als zeg dertig jaar geleden. Het ligt ook niet aan het aanbod, dat veel ruimer is dan in mijn jeugd. Het ligt waarschijnlijk helemaal nergens aan: ineens werd er een scherm opgetrokken tussen mij en de voetbalsport. Ik zag geen spannende wedstrijden meer, ik zag mannen die over een veld liepen en soms tegen een bal trapten. Behalve dat het me verveelde, kon ik me er niet op concentreren.

Soms kijk ik naar Studio Voetbal op zondagavond. Ik ken de namen van de spelers al lang niet meer allemaal. De eeuwige inbreng van de familie Mulder brengt me niet meteen iets bij. Maar na een uur ben ik wel ongeveer op de hoogte en heb ik de fijnste doelpunten gehad. Net voor het verhaal van Frank Heinen begint zet ik de televisie uit. Het regime van een keer per week werkt. Het regime van elke dag Studio France werkte niet.

Het ergste aan het dagelijkse uur is de aanwezigheid van middelbare (en soms oude) heren die, van top tot teen vol weemoed en lijdend onder een net zo grote verveling als die van mij, aan de analyse gaan. Met name Hugo Borst maakt het bont. In wezen interesseert de voetbalsport hem niet meer. Hij is er wel klaar mee. Daarom zit hij lekker casual op zijn fauteuil (hallo, Jan van Mersbergen) en reutelt wat dingen die alleen zijn hondje wellicht interesseren. En aan het eind krijgen we geschiedenisles van Henk Spaan. Ook geen feest.

Ik heb me, toen de sport me begon te vervelen, bijna helemaal teruggetrokken. Borst en Spaan (en al die anderen) moeten er helaas van leven en daarom gaan ze almaar door, ook al is hun interesse in wat ze zien tot een minimum geslonken. Soms heb ik met ze te doen, maar niet genoeg om te blijven kijken naar hun stroeve gang richting AOW, pensioen of dood.

Toch is het jammer. Ik herinner me hoe ik soms met kloppend hart voor de televisie kon zitten, of in het stadion. De finale van het WK in 1974, toen ik voor het eerst besefte dat sommige dingen niet goed aflopen. België tegen de USSR in 1986. De finale van de Champions League in 1995, AJAX tegen AC Milan. Een eindeloze ketting wedstrijden van PSV.

Nee, ik trap niet in de val. Voor mij geen melancholie. Ik wil best eindigen als een oude man, graag zelfs. Ik wil onderweg in geen geval veranderen in een man die net als Hugo Borst moet spugen in het bord waaruit hij vervolgens eet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s