‘Dat moet je zó doen’

Twee huizen naar links woont een meisje van een jaar of negen dat op voetbal zit. Ze is er vrij goed in. Op de groenstrook hier tegenover speelt ze soms met haar stiefbroertje. Die kan er helemaal niks van. Ze ondergaat dat geduldig, al kan ze haar ergernis soms niet verbergen. ‘Dat moet je zó doen.’ En dan legt ze de bal, na hem een paar keer hoog te hebben gehouden, heel mooi voor hem neer. Hij trapt er vervolgens in de meeste gevallen overheen.

Het meisje is een jaar geleden bij mijn buren in huis gekomen. Waarom weet ik niet, maar het was niet omdat haar vorige gezin heel goed functioneerde. Ik ken haar pleegouders alleen van hallo-zeggen en durf het ze niet te vragen. Als ik over de kade loop en ze is buiten aan het spelen, groet ze me. Twee weken geleden richtte ze voor het eerst het woord tot me.

‘Woont u hier ook?’
Ze zei u. Ik wees naar mijn etage. Ze keek omhoog.
‘U bent een dikke meneer.’
‘Dat klopt.’ Ik kon het moeilijk ontkennen. ‘Voetbal je graag?’
Haar ogen glinsterden. ‘Heel graag.’
‘Wil je later in het Nederlands elftal spelen?’
‘Ja. Dat lijkt me wel leuk.’
‘En dan?’
‘Dan wil ik misschien weer naar huis, als mijn moeder beter is en mijn vader er niet meer woont.’

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ze stond tegenover me en keek omhoog. Om de zwijgzaamheid tussen ons te verdrijven vroeg ik of we een partijtje zouden doen. We speelden een tegen een en ik verloor met 9-1. Volgens mij liet ze me dat ene doelpunt maken omdat het anders zielig voor me was. Na afloop probeerde ik weer op adem te komen.

‘U kunt er niet veel van hè?’
‘Vroeger wel,’ zei ik.
Ze lachte. ‘Dat is dan erg lang geleden.’
‘Ja. Je mag me overigens wel gewoon je noemen. Ik heet Chrétien.’
Ze noemde haar naam.

Uiteraard heb ik dit niet op me laten zitten. De tweede keer verloor ik met 7-2. Daarna stelde ik voor om de bepaling dat tackles verboden zijn op te heffen en dat werkte enorm in mijn voordeel. Het werd 4-4. Gisteren heb ik voor het eerst gewonnen, met 6-5. Ik moest er wel een zuiver geraakte penalty voor afkeuren, maar wat moet dat moet. Ze is overigens behoorlijk sterk en ik heb allemaal blauwe plekken op mijn scheenbenen.

Ze vindt het niet leuk als ik, de dikke meneer, aan de noodrem trek. Ik zeg dan: ‘Als je daar niet tegen kunt, heb je in het professionele voetbal niks te zoeken.’

Vandaag heb ik scheenbeschermers gekocht. Die doe ik aan voordat ze om half acht aanbelt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s