Alice Cooper en ik

12663956703_45728f145b_bAlice Cooper en ik, dat is een oud en niet zo lang verhaal.

Toen ik zeventien was, hing een overbuurjongen zich op aan de sleepkabel van een auto. Na de begrafenis wilde zijn moeder allerlei spullen van de overledene aan me geven. De kleding en de schoenen weigerde ik, vooral omdat hij veel groter was dan ik, de boeken en de lp’s niet. Een van de platen was heel bijzonder, vond ik, die had de jongen namelijk gedraaid voordat hij tot zijn daad overging: Lace and whiskey van Alice Cooper. Het idee dat de jongen die muziek had gehoord voordat hij zich verdeed, maakte de romanticus in mij wakker.

Ik draaide de lp zo vaak dat mijn moeder er zenuwachtig van werd. Ik vond het stoere muziek, toen, maar eigenlijk was ik al te oud om Cooper echt te kunnen waarderen. Ik was te laat, ik had een jaar of drie, vier eerder moeten instappen. Voor mij was vooral de herinnering aan mijn dode buurjongen verbonden aan die muziek, – die herinnering en de soms wel lekker snerpende gitaren, gecombineerd met de fijne stem van Cooper. Toen ik achttien was, ging ik uit huis en liet Alice Cooper achter.

Gisteren zocht ik Lace and whiskey op YouTube. En natuurlijk stond het ding erop. Ik luisterde en wist alles nog. De muziek had als het ware vierendertig jaar in mijn geheugen liggen wachten tot ik haar wakker zou kussen. En ik vind het nog steeds, ja, wel goed. Misschien niet de absolute top, maar het is wel betere muziek dan veel ellende waar ik in die jaren naar luisterde. Cooper heeft iets tijdloos’. Het is sympathiek.

Waarom luisterde ik uitgerekend gisteren naar die muziek? Nou, dat komt zo. Ik las op de website van de NOS een bericht: ‘Brandweer rukt uit voor Alice Cooper’. Ik las het om Alice Cooper, natuurlijk, maar ook omdat ik bij het zien van die titel dacht: Treedt die man nog op? Het antwoord op deze vraag is: Ja, hij treedt nog op. Gisteren was hij bijvoorbeeld in 013.

Het Brabants Nieuwsblad deed ook, zeer summier, verslag. Het proza waarin dat gebeurt, maakt me weerloos: ‘De show van Cooper werd wat extra kracht bijgezet door een vuurwerkshow. Deze zorgde voor zoveel rookontwikkeling dat het leek alsof het dak in brand stond. Bezoekers van het concert zouden niet veel hebben gemerkt van de commotie.’

Ik zag het allemaal voor me: binnen was Alice Cooper bezig, voor een publiek dat net als hij niet wist wat er zich buiten allemaal afspeelde. Terwijl de brandweer voor het echte spektakel zorgde, speelde hij misschien wel een nummer van Lace and whiskey. ‘It’s hot tonight’ bijvoorbeeld.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s