Mijmeren over Halina Reijn

Halina-reijnVandaag zag ik Halina Reijn lopen. Ik dacht: Hé, kijk nou. Echt vreemd vond ik het niet. Ooit zag ik Aleid Wolfsen hardlopen over de Merwedekade, in zeer strakke sportkleding. Dat vond ik veel vreemder. Als je een beroemd of bekend iemand ziet, schiet je altijd even op. Ik wel tenminste. Soms denk ik ook dat ik die persoon ken, maar het is niet zo: ze zijn gewoon alleen maar bekend.

Ik vind Halina Reijn wel grappig. Behalve dat ze een goede actrice is, heeft ze een ontwapenende manier om zichzelf door de pre-midlifecrisis te worstelen. En ondanks de Twitterstormen die ze soms veroorzaakt, lijkt ze zich gemakkelijk staande te houden. Bovendien is ze pas veertig, wat haar van mij uit bezien tot een jonge vrouw maakt, en ze is aantrekkelijk. Althans, dat vind ik. Aantrekkelijker dan haar grote vriendin Carice van Houten in elk geval, die iets über-perfects over zich heeft waar ik soms iebelig van word.

Natuurlijk lijdt Halina heel erg. Kort nadat ik haar zag lopen, las ik een column van haar in het Algemeen Dagblad. Die is echt hartverscheurend. Haar zus emigreert namelijk, met haar man en hun bloedjes van kinderen, naar Engeland. Nu staat Halina er verder bijna helemaal alleen voor. Na de laatste woorden (‘Dag zus. Dag drie-eenheid. Dag liefste baken van rust en warmte en zekerheid. Vergeet ons niet. Ik hou van je.’) verloor ik mij, gezeten voor mijn computerscherm, terwijl ik eigenlijk moest werken, in gemijmer.

Stel nu, dacht ik, dat het harteloze secreet van een zus de komende jaren weinig of niets van zich laat horen. Want zo zijn mensen. Ze hebben het druk, ze richten zich op hun gezin, ze vergeten de personen die zich op afstand bevinden, hoe groot de liefde ook moge zijn. Halina wordt almaar gedrepimeerder en kent rust noch duur. Ze zoekt, ja, ze zoekt iemand die haar wél kan steunen en die niet elk moment naar een ver land dreigt te emigreren.

Al snel kom je dan, na wat trial and error, uit bij iemand zoals ik. Mijn leed kent ook nauwelijks grenzen. De mensen begrijpen me niet of, vooral, verkeerd. Bovendien is mijn liefdesleven, net als dat van Halina, een rokende puinhoop. Een paar maanden geleden ben ik zelfs, toen ik een dag ingeschreven stond op een datingsite, door iemand afgewezen die mij te weinig christelijk in het leven vond staan. Ze had mij door Google getrokken.

Nee, Halina en ik komen er wel uit. Overdag ligt Halina op de bank, in een joggingbroek en een fijn t-shirt, of in de winter: een gebreide trui. Ze moet haar tekst leren of scripts lezen. Of kijken wat er allemaal op Twitter over haar wordt gezegd. Soms is ze zenuwachtig. Dan is ze ’s avonds tafeldame bij DWDD en ze is een beetje bang voor Matthijs van Nieuwkerk. Ik ga daarom gewoon mee en sleep haar er doorheen. Dat kost me helemaal geen moeite. Aan het eind van de middag gaat ze vaak weg, werken. Optreden. Helemaal mooi aangekleed en onweerstaanbaar. Als ze terugkomt, diep in de nacht, gaan we iets drinken of ergens souperen.

In ons huis is het een leven van belang. Mensen komen en mensen gaan. Iedereen die even moet crashen, krijgt daartoe de gelegenheid. Het logeerbed is altijd gespreid. De koelkast staat tot ieders beschikking. Zelfs Carice van Houten komt regelmatig een weekje zomaar langs. Ook zij mag blijven slapen, zelfs bij ons in bed. Als ze maar van me afblijft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s