Vaderdag

2-pak-herensokken-4100182-normalVroeger knutselde ik de week voor Vaderdag, onder leiding van juffrouw Lies, een pennenbakje in elkaar. Of ik maakte in een gipsen tablet een afdruk van mijn handje. Die cadeaus werden op de grote dag heel vroeg in de ochtend, als mijn vader liever nog wat had geslapen, op het tweepersoonsbed in de ouderlijke slaapkamer overhandigd. Soms werd er ook een versje voorgelezen.

Tot twee jaar geleden kreeg ik zelf elke Vaderdag, veel te vroeg, een cadeau van eigen makelij (een pennenbak! een met vingerverf gemaakte afdruk van je hand!) overhandigd. Soms met een ontbijt, op een dienblad gebracht – de ruzie tussen de twee dochters had ik al een half uur kunnen volgen. ‘Ik wil koffie zetten.’ ‘Laat mij die ontbijtkoek snijden.’ ‘Hoeveel sinaasappelen moeten er in een glas jus?’

Net zoals mijn vader soms niet helemaal kon verbergen dat het portret dat ik van hem had vervaardigd nog het meest weghad van een 8 met vier harken eraan, ben ik niet altijd even goed in het ontvangst nemen van geschenken. Zeker niet als ze werden gegeven door mijn dochters en zeker niet als ze helemaal waren geladen met liefde, persoonlijke aandacht en goede bedoelingen.

Ik werd dan verlegen en ik liep tijdens het ontvangen vol met het menselijk tekort, hoewel ik tegelijkertijd werd overmand door liefde. Die combinatie van gevoelens veroorzaakte een kortsluiting.

En hoewel ik goed kan veinzen, kon ik die kortsluiting niet opheffen door heel even te veinzen, om de overgang tussen de overhandiging en de bedankknuffel te overbruggen. Mijn dochters merkten dat meteen, ze keken met argusogen naar mijn reactie. Ik weet niet of ze teleurgesteld waren, maar als ze dat waren lieten ze het niet merken. Mijn dochters hadden zich voorgenomen om er een feestje van te maken en dan wérd het een feestje. Ook die onbevangenheid, dat opgaan in het moment, raakte me.

Het valt niet mee, de ontvangende partij te zijn op Vaderdag. Als je er eenmaal een beetje aan gewend bent, zijn ze te oud om nog met zelfgemaakte cadeautjes aan te komen. Dan krijg je een paar sokken en moet je zelf de koffie gaan zetten. Nu ik mijn dochters al twee jaar niet meer zie op Vaderdag denk ik er wel eens aan terug. Ik zou de fase waarin ik de sokken krijg en de koffie zelf moet zetten graag ingaan.

Vandaag laat ik mijn telefoon expres aanstaan en ik neem hem zelfs mee als ik ga wandelen. Je weet het maar nooit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s