Assessment

IMGP9799-Custom-283x400In de trein zat ik tegenover twee vrouwen die een gesprek voerden over een assessment. Ik had geen idee wat het is, maar er kwamen testjes bij te pas en het was heel erg belangrijk. Een van de twee vrouwen had gesolliciteerd naar een nieuwe baan en daar had dat assessment mee te maken. Dat ik weet hoe je het woord schrijft, komt omdat de vrouw die had gesolliciteerd het spelde toen de vrouw met wie ze in gesprek was het woord de eerste keer niet verstond.

Ik droomde een beetje weg met dat onbekende woord als achtergrond. Toen ik op de tweede klas van de lagere school zat, moest ik op logopedie omdat ik sliste. Sinds die tijd heb ik een fascinatie voor woorden waarin de letter s vaak voorkomt. Na de logopedielessen sprak ik alles zo duidelijk uit, alsof ik de let-ter-gre-pen afbrak zoals in de kinderboeken waaruit we hadden leren lezen, dat mijn ouders dachten dat ik een Hollander was geworden.

Het assessment werd al snel achtergelaten en maakte plaats voor de komende vakantie. Wat de plannen waren. De vrouw die had gesolliciteerd vertelde dat ze dit jaar mocht kiezen waarheen de reis ging. ‘Vorig jaar was het Johans beurt. Ik heb je de foto’s laten zien. Johan vond dat fijn. Hij kreeg er energie van. Ik niet, maar ik vond het op zich wel gaan.’ De vriendin legde een hand op haar knie en zei: ‘Hij bedoelt het goed.’

De vrouw die had gesolliciteerd kreeg rode wangen. Ik bekeek haar over de rand van mijn boek. Ze had een bob-kapsel en droeg een nauwsluitende jurk, die naar beneden toe breed uitliep. Naast haar stond een handtas die een beetje op een uit de kluiten gewassen portemonnee leek. Haar neus was net iets te groot, maar het gaf haar gezicht iets onbenaderbaars dat me ontroerde. Na een seconde of twintig nam de vriendin het woord.

‘Hoe is het verder?’
‘Het gaat.’
‘Zie je hem nog?’
‘Nee, al maanden niet meer.’
‘En?’
‘Ik vind het verschrikkelijk. Maar het is ook goed.’
‘Goed?’
‘Het kan niet anders. Ik kan niet anders.’

De hele coupé leek de adem in te houden. De mensen bij ons in de buurt probeerden discreet het vervolg op te vangen. Dat bleef uit. De vriendinnen zwegen en ik droomde opnieuw weg, nu op de vleugels van de summiere informatie die deze Madame Bovary in pocketformaat had verschaft. Al die maanden, die voorbij waren gegaan! De hunkering. De telefoongesprekken. Het verlangen. De ontmoetingen in de tussentijd. De gefluisterde woorden. Het afscheid en het gebroken hart. Ik wilde haar aanspreken en zeggen dat ze, wat ze verder ook ging doen, nooit naar dat assessment moest gaan. En dat ze niet langer verdrietig mocht zijn.

In Utrecht volgde ik de vriendinnen tot ze bij de uitgang Hoog Catharijne waren. Daar moest ik naar rechts. Ik keek ze nog even na, hoe ze in de nieuwe doorgang verdwenen. De vriendin was groot en liep alsof geen assessment haar te dol was. De vrouw die had gesolliciteerd leek soms te aarzelen, maar hernam zich steeds en liep met driftige gebaren naast haar vriendin. Ze verdwenen in Hoog Catharijne. Het laatste wat ik van haar zag was die tas, die even alleen in de lucht hing en toen werd meegetrokken, uit mijn zicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s