House of Cards (bis)

Wat afschuwelijk, series. Je begint eraan en het is net als met sommige drugs onmogelijk om te stoppen. Niet dat ik ooit drugs gebruikte. Maar ik keek wel vaak series. Netflix is opium voor het volk. Erg lekkere opium.

Ik heb alle vier tot nu toe verschenen seizoenen van House of Cards gezien. Als ik elke week één aflevering had bekeken, was ik een jaar bezig geweest in plaats van veertien dagen. Net als vroeger, toen je na een uur Onedin Line of Kojak of Colditz of De stille kracht gewoon een week moest wachten én afwachten of je de borsten van Pleuni Touw nog een keer in volle glorie mocht aanschouwen.

Herhalingen bestonden nog niet. Soms was er zelfs géén televisie. Dan was er alleen testbeeld. Waar sommige mensen óók naar keken. Mijn oma bijvoorbeeld. Soms dacht ze dat de kleuren in het testbeeld veranderden. Dat lag aan haar televisie. Zij geloofde echter, uit principe, dat het gewone volk door de heren in Hilversum werd gemanipuleerd.

Frank Underwood raakt zijn positie als gewetenloze man na seizoen twee een beetje kwijt. Ik had grote sympathie voor hem toen hij nog een totaal über-immorele machtspoliticus was. In seizoen drie en vier begint hij zich te ontplooien tot iemand met heel voorzichtige vormen van gevoelens. Dáár had ik hem niet voor in mijn hart gesloten. Zijn vrouw Claire blijkt in die seizoenen net iets harder en genadelozer te zijn, maar het is te laat voor mij: ik kan haar niet in plaats van Frank op het schild van mijn bewondering hijsen.

Het kantelmoment kom pas laat en het is even onvermijdelijk als onverteerbaar. In seizoen vier besluit president Underwood dat zijn vrouw een relatie mág hebben met hun speechschrijver (en literaire auteur) Thomas Yates. Het echtpaar had niet echt een conventioneel huwelijk, dus de affaire zelf komt niet als een verrassing. Wat wel een verrassing is, is de toestemming die de president geeft. Plotseling moet worden gesanctioneerd wat al die tijd vanzelf sprak. Frank Underwood geeft toe dat hij aan de verliezende hand is; hij kan zijn vrouw niet langer alles geven wat ze wil, wat ze van hem wilde.

De onburgerlijke samenlevingsvorm die de Underwoods tot die tijd voerden ontaardt daarmee in een burgerlijke. Opvallend in dit verband is dat de presidentsvrouw affaires had en heeft met kunstenaars. Dit lijkt te benadrukken dat het in dit geval om echte buitenstaanders gaat. Niet om mensen met macht of invloed. In wezen zijn deze mensen al bij voorbaat ongevaarlijk. Het zijn bliksemafleiders voor de politici die in het echte leven grote beslissingen moeten nemen en die daarom af en toe een uitstapje mogen maken richting het irreële.

Opvallend is ook dat alleen de vrouw die uitstapjes maakt. De president zelf vergrijpt zich aan een journaliste (die hij eigenhandig vermoordt als ze hem te nabij komt). Journalisten zijn van alles, maar geen kunstenaar. Journalisten zijn de andere kant van de politieke medaille, de controlerende. President Underwood doet niet aan het irreële.

Het feminisme waar Claire Underwood soms op wil meeliften is niet echt iets waar ze in gelooft. Ze is en blijft, ondanks alles, zelfs ondanks de verkrachting die ze ooit onderging en waar ze alleen als ze er geen politieke munt uit wil slaan onder lijdt, een Southern Belle. Als het er op aankomt, is zij als vrouw zwakker dan haar man. Voor de buitenwereld heeft ze alles onder controle. Thuis neemt hij de beslissingen. Ze schikt zich weliswaar gemakkelijker in de ‘gevoelens’ die ze heeft, maar kapt die af als ze de machtshonger van haar man (en van haarzelf) in de weg dreigen te zitten.

De twee onaantastbare en daardoor zo aantrekkelijke halfgoden Frank en Claire Underwood worden, nadat Frank Underwood zijn nihil obstat heeft gegeven voor een affaire, gewone mensen die toevallig de macht in handen hebben. De serie is daarna minder draaglijk. De scenarioschrijvers lijken zich, na zich twee seizoenen te hebben uitgeleefd in immoraliteit, te realiseren dat ze schrijven voor gewone mensen en dat ze daarom af en toe een knieval in de richting van die mensen moeten maken. Jammer. Er zat nog zo veel kwaad in Frank en Claire Underwood.

En natuurlijk zullen ze nog veel kwaad aanrichten, de komende seizoenen. Toch is het echte kwaad er een beetje vanaf: ze voeren het uit. Ze zijn het niet meer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s