Lezen (78)

Ik lees De tram van Claude Simon, een boek dat ik nooit gelezen zou hebben als de auteur niet ooit (maar wanneer?) de Nobelprijs had gewonnen, en als het door De Geus uitgegeven boek niet voor twee euro bij de kringloopwinkel had gelegen, en als het me niet ooit was aangeraden door iemand van wie ik lang geleden veel hield. Dat van die kringloopwinkel is toeval, net als de tip die ik ooit ontving (en onthield), maar de Nobelprijs is iets anders, al denkt Ger Groot daar anders over.

In een column die hij voor Trouw schreef windt hij zich op over ‘het prijzencircus’, in Nederland en daarbuiten, Urbi et Orbi. Veel fiducie heeft Groot er niet in: ‘De naam van de winnaar is nog niet bekend, of wereldwijd gaan er orders uit voor de herdruk van de reeds vertaalde titels uit zijn oeuvre. Meestal zijn die inmiddels al lang verramsjt, en in een flink aantal gevallen liggen ze een paar jaar later opnieuw in de ramsj.’

Wat lezen betreft lijkt Groot me een hardliner, iemand die zich niet wil laten besmetten door het publiciteitscircus waar de boekenwereld soms in lijkt te zijn veranderd. Deze houding had in vroeger dagen mijn sympathie. Nu niet meer, gek genoeg. Niet dat ik me bij het kiezen van te lezen boeken iets aantrek van toegekende prijzen, of mediasucces van een auteur (prijzennieuws is geen nieuws), maar ik ga niet meteen op de loop voor Simon als hij de Nobelprijs blijkt te hebben gewonnen.

De hierboven geciteerde redenering bevat daarnaast een denkfout. Want het ‘feit’ dat boeken snel worden verramsjt, zegt nog niets over hun kwaliteit. Natuurlijk, zijn column ‘speelt’ met dit misverstand, maar ergens is Groot ook die typische boeken-calvinist die het liefst, in gezelschap ‘van enkle fijne luiden’, de door hem en zijn naasten ontdekte meesterwerken in het geniep leest. In de gemeenschap van het boek. Een van de slotconclusies van Groot: ‘de enige prijs die een boek verdient is die welke u ervoor in de boekhandel neertelt’ lijkt me dan ook nogal karig.

Vorige week was ik in een boekhandel in Baarn. Daar lagen ze, de boeken die een prijs hebben gewonnen en de boeken die geen prijs hebben gewonnen, gebroederlijk naast elkaar. Een winkel vol (literaire) boeken. Ik moest iets kopen. En dat heb ik dan ook gedaan: Het verhaal van Lucy Gault, een roman van William Trevor. Mij ooit aangeraden door dezelfde persoon die me op Simon wees. Het boek ligt klaar om gelezen te worden. Trevor won de Nobelprijs niet, maar zijn werk is volop in druk. En hij leeft nog, dus wie weet, wie weet…

 

Advertenties

Een gedachte over “Lezen (78)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s